PDA

Δείτε τη Πλήρη Έκδοση : Κώστας Καρυωτάκης



john_maniac
17 Οκτωβρίου 2008, 03:43
http://i196.photobucket.com/albums/aa91/john_maniac/1.jpg




Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Τρίπολη και ήταν γιός του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη, από τη Συκιά Κορινθίας και της Αικατερίνης Σκάγιαννη, από την Τρίπολη. Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας. Είχε μια αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, που παντρεύτηκε τον δικηγόρο Παναγιώτη Νικολετόπουλο και έναν αδελφό μικρότερο, το Θάνο που γεννήθηκε το 1899 και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικός υπάλληλος. Λόγω της εργασίας του πατέρα του, η οικογένεια του αναγκαζόταν να αλλάζει συχνά τόπο διαμονής. Έζησαν στη Λευκάδα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα και το Αργοστόλι, την Αθήνα (1909-1911) και στα Χανιά όπου έμειναν ως το 1913. Από νεαρή ηλικία, περίπου δεκαέξι ετών, δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος της Διαπλάσεως των παίδων.
Το 1913, γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας και στα τέλη του 1917 απέκτησε το πτυχίο του. Για ένα διάστημα επιχείρησε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο η έλλειψη πελατείας τον ώθησε στην αναζήτηση θέσης δημοσίου υπαλλήλου. Διορίστηκε υπουργικός γραμματέας Α' στην Νομαρχία Θεσσαλονίκης ενώ μετά την οριστική απαλλαγή του από τον ελληνικό στρατό, τοποθετήθηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων οι νομαρχίες Σύρου, Άρτας και Αθήνας. Στο τέλος για ν' αποφύγει τις μεταθέσεις, απ' τη μια νομαρχία στην άλλη, μεταπήδησε στο Υπουργείο Προνοίας και μάλιστα στην κεντρική του υπηρεσία, στην Αθήνα.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Ο Πόνος των Ανθρώπων και των Πραγμάτων, δημοσιεύτηκε το 1919 και δεν έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο, εξέδωσε το σατιρικού περιεχομένου περιοδικό Η Γάμπα, του οποίου η δημοσίευση όμως απαγορεύτηκε μετά από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο Νηπενθή, εκδόθηκε το 1921. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, η οποία εργαζόταν μαζί με τον Καρυωτάκη στη Νομαρχία Αττικής. Τον Δεκέμβριο του 1927, εκδόθηκε η τελευταία του ποιητική συλλογή, με τίτλο Ελεγεία και Σάτιρες.

Τον Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην πόλη της Πάτρας και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή, αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη για την επαρχιακή ζωή και την μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. Στις 20 Ιουλίου αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα, αφού επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας, λίγες ώρες αργότερα αυτοκτόνησε με περίστροφο κάτω από έναν ευκάλυπτο, έχοντας πάνω του ένα σημείωμα, το οποίο έγραφε:

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ' αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.


Ένας λόγος που φαίνεται να ώθησε τον Καρυωτάκη στην αυτοκτονία είναι και η σύφιλη από την οποία πιθανολογείται ότι έπασχε. Ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Σαββίδης, ο οποίος διέθετε το μεγαλύτερο αρχείο για τους Νεοέλληνες Λογοτέχνες, ερχόμενος σε επαφή με τους φίλους και συγγενείς του ποιητή αποκάλυψε ότι ο Καρυωτάκης ήταν συφιλιδικός, και, μάλιστα, ο αδερφός του, Θανάσης Καρυωτάκης, θεωρούσε ότι η ασθένεια συνιστούσε προσβολή για την οικογένεια). Ο Γιώργος Μακρίδης, στη μελέτη του για τον Καρυωτάκη, διατυπώνει την άποψη ότι ο ποιητής αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα, όχι πιεζόμενος από τη μετάθεσή του εκεί, αλλά φοβούμενος να νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική, όπως συνέβαινε με όλους τους συφιλιδικούς στο τελικό στάδιο της νόσου την περίοδο εκείνη. Θέλοντας, μάλιστα, να ισχυροποιήσει το επιχείρημά του, τονίζει ότι δεν είναι δυνατόν ένας βαριά καταθλιπτικός ασθενής να αστειεύεται στο επιθανάτιο γράμμα του.
Εκτός από το ποιητικό του έργο, ο Καρυωτάκης έγραψε επίσης πεζά ενώ έδωσε και μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών, όπως του Φρανσουά Βιγιόν.


Ποιήματα

Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων (1919)
Νηπενθή (1921)
Ελεγεία και Σάτιρες (1927)
Τελευταία ποιήματα (1928 ) [Αισιοδοξία, Όταν κατέβουμε τη σκάλα..., Πρέβεζα]
Ανέκδοτα ποιήματα
Μεταφράσεις
Πεζά


Το καύκαλο
Η τελευταία
Ο κήπος της αχαριστίας
Ονειροπόλος
Τρεις μεγάλες χάρες
Φυγή
Το εγκώμιο της θαλάσσης
Κάθαρσις
Η ζωή του





Ευγένεια



Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και γίνε σαν αηδόνι,
και γίνε σα λουλούδι.
Πικροί όταν έλθουν χρόνοι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και πέ τονε τραγούδι.





Μη δέσεις την πληγή σου
παρά με ροδοκλώνια.
Λάγνα σου δίνω μύρα
-- για μπάλσαμο -- και αφιόνια.
Μη δέσεις την πληγή σου,
και το αίμα σου, πορφύρα.





Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
μα κράτα το ποτήρι.
Κλότσα τις ημέρες σου όντας
θα σου 'ναι πανηγύρι.
Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
με λέγε το γελώντας.





Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και δρόσισε τα χείλη
στα χείλη της πληγής σου.
Ένα πρωί, ένα δείλι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και γέλασε και σβήσου



Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων



Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι





Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.





Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι





Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;»



Μόνο



Αχ, όλα έπρεπε να 'ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.





Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδια,
για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι.
Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
ν' αφήσω κάποιο δείλι.





Τα ωραία κι απλά κορίτσια -- ω, αγαπούλες! --
η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
να με βαραίνει στείρος.





Ολα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να 'ναι,
να παίζουνε τ' αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.





Σταδιοδρομία



Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.





«Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»
θα γράψουν οι εφημερίδες.





«Κλεαρέτη Δίπλα - Μαλάμου»
και δίπλα σ' αυτό τ' όνομά μου.





Την ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.





Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
θα πηγαίνω στου Βασιλείου.





Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
λογίους και τους διδασκάλους.





Τα λόγια μου θα' χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.





Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια.





Θα φύγουν, και θα 'ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου.









Προσωπικά Σχόλια


Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος ποιητής. Έκανε πλούσια την ελληνική ποίηση με τα έργα του. Κρίμα που κουβάλαγε μαζί του αυτήν την "αρρώστια".. ή μάλλον την κουβάλαγε μέσα του.. Τέτοια ταλέντα δύσκολα ξαναβγαίνουν.
Ένας από τους 2 αγαπημένους μου ποιητές απλά.


"Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου..."




http://i196.photobucket.com/albums/aa91/john_maniac/signature.jpg




Πηγές:
wikipedia.org
karyotakis.awardspace.com

kossstasss
17 Οκτωβρίου 2008, 03:48
Μπράβο, Τζον. Πολύ ωραίο και αναλυτικό αφιέρωμα για έναν πολύ μεγάλο ποιητή της Ελλάδας.

arignoti
17 Οκτωβρίου 2008, 03:56
Πολύ καλό αφιέρωμα john_maniac. Από τους αγαπημένους μου ποιητές. Εξαιρετικός τρόπος γραφής με πολλές εικόνες. Ξεχωρίζω πολλά ποιήματά του, όπως το "Πολύμνια" και το "Παιδικό", αλλά το αγαπημένο μου είναι το "Ανδρείκελα". Πολλοί τον θεωρούν πεσιμιστή, προσωπικά τον θεωρώ υπερευαίσθητο.

kKKK
17 Οκτωβρίου 2008, 04:50
Φοβερό αφιέρωμα.Είχα πρωτοδιαβάσει Καριωτάκη στο σχολείο (ήταν τότε στην ύλη).Είχα διαβάσει την μπαλάντα και είχα πάθει πλάκα.
Απο τότε διάβασα κι άλλα ποιήματά του.Αν και γενικά η ποιήση δε με συγκινεί,η μελαγχωλία και η απαισιοδοξία του Καριωτάκη μου αρέσει ιδιαίτερα.

iasonkolak
17 Οκτωβρίου 2008, 14:07
bravo johny,wraio makari na ginoun kai alla.na simiwsw oti o karuwtakis egine gnwstos meta 8anaton kai oti einai epireasmenos apo tin galliki poiisi kai auto fainete sta prwta tou poiimata pio poli kai pali euxaristoume john.

Starborn
17 Οκτωβρίου 2008, 19:22
Φοβερό αφιέρωμα.Είχα πρωτοδιαβάσει Καριωτάκη στο σχολείο (ήταν τότε στην ύλη).Είχα διαβάσει την μπαλάντα και είχα πάθει πλάκα.
Απο τότε διάβασα κι άλλα ποιήματά του.Αν και γενικά η ποιήση δε με συγκινεί,η μελαγχωλία και η απαισιοδοξία του Καριωτάκη μου αρέσει ιδιαίτερα.

Ετσι κι εγώ, πρώτη φορα περισυ στη Β' Λυκείου με την Μπαλάντα και πραγματικά εντυπωσιαστηκα πολυ... μετα έκανα και ολόκληρη εργασία γι αυτόν:grin:
Μου αρέσει που και φέτος είναι στην υλη... ετσι και πέσει στις πανελλήνιες... :yahoo::yahoo:

'Ηταν επίσης αυτός που είπε το θεϊκό "Κάθε πραγματικότης μού είναι αποκρουστική." Τι να λέμε τώρα, τρομερός καλλιτέχνης και άνθρωπος...

careless
18 Οκτωβρίου 2008, 01:24
Πολλοί τον θεωρούν πεσιμιστή, προσωπικά τον θεωρώ υπερευαίσθητο.

Κι εγώ την ίδια άποψη έχω, σπουδαίος ποιητής, απ'τους αγαπημένους μου, με μια πολύ ξεχωριστή, ευαίσθητη προσωπικότητα.

Συγχαρητήρια john για το αφιέρωμα και την επιλογή σου :thumbsup1

tarantina
18 Οκτωβρίου 2008, 01:39
Αν και δεν πολυδιαβαζω ποιηση θυμαμαι στο σχολειο κι εγω που καναμε Καρυωτακη και μ'αρεσε το πεσιμιστικο παυλα συναισθηματικα φορτισμενο υφος του.Προτιμω Ελυτη να σου πω και δη το μονογραμμα,απο τις ωραιοτερες συλλογες ποιηματων.Πολυ ωραιο το αφιερωμα σου ωστοσο τζονι Dichter μποι :P:P

myrona
18 Οκτωβρίου 2008, 13:49
Στα εφηβικά μου χρόνια το θεωρούσα πολύ αγαπημένο, αλλά ακόμη και σήμερα πιστεύω ότι είναι εξαιρετικός ποιητής. Τα λίγα του πεζά τα θεωρώ επίσης εξαιρετικά δείγματα της γραφής του


Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.

θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.

Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.


Και τα αγαπημένα μου ποιήματα του


Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.
Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.

Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!
Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε
παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια...

Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,
του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.
Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει
η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα!

Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι· δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου.

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

Θα 'ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου
θα καθίσουν βαθιά λυπημένες.
Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους,
θα πετούνε στην κάμαρα μέσα.
Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο
και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.

«Αδελφέ» θα μου πουν «δέντρα φεύγουνε
μες στη θύελλα, καιπια δε μπορούμε,
δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας.
Ενα θάνατο πάρε και δώσε.
Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε,
συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.

«Τα χρυσά πού 'ναι τώρα φθινόπωρα,
πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση;
Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο
ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα;
Οταν πίσω και πέρα μακραίνανε,
πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;

»Οι θεοί μας εγέλασαν, οι άνθρωποι,
κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου,
γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε
το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι.
Σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε,
ένα θάνατο πάρε και δώσε.»

Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνοντας,
θ' απομείνουν βουβές, μυροφόρες.
Ολοένα στην ήσυχη κάμαρα
θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω
τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους
που γεμίζανε φως τη ζωή μου...

Thanx για το review Johnny :thumbsup1

PS. και μένα Ταρα ο Ελύτης είναι ο αγαπημένος μου ;)

ROYL
19 Οκτωβρίου 2008, 06:41
πολυ καλο αφιερωμα:thumbsup1 αν και η ποιηση δε με συγκινει ιδιαιτερα οτι εχω διαβασει ειναι στο σχολειο ωστοσο ο καρυωτακης ηταν ενας απο τους σπουδαιοτερους ποιητες της ελλαδας

asxeth
19 Οκτωβρίου 2008, 20:31
Πολύ ωραίο αφιέρωμα! Ο Καρυωτάκης ήταν πάντα ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές.
Άσχετο... κάπου άκουσα ότι η ΕΡΤ έχει προγραμματίσει για φέτος μια σειρά βασισμένη στην ζωή του Καρυωτάκη... Έχει ακούσει κανείς κάτι σχετικό;:???:

john_maniac
19 Οκτωβρίου 2008, 20:41
Πολύ ωραίο αφιέρωμα! Ο Καρυωτάκης ήταν πάντα ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές.
Άσχετο... κάπου άκουσα ότι η ΕΡΤ έχει προγραμματίσει για φέτος μια σειρά βασισμένη στην ζωή του Καρυωτάκη... Έχει ακούσει κανείς κάτι σχετικό;:???:

και εγώ τώρα που το είπες το ανακάλυψα :shock::shock::shock:
Πολύ καλή η επιλογή της ΕΡΤ :thumbsup1

εδώ (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11416&subid=2&tag=8400&pubid=1436695) περισσότερες πληροφορίες ;)

αν ξέρει κανένας πότε ξεκινάει ας το μοιραστεί μαζί μας :)

Sienna
14 Νοεμβρίου 2008, 18:28
"Η ζωή του Κώστα Καρυωτάκη" θα κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο :D

asxeth
13 Ιανουαρίου 2009, 18:42
Η σειρά αρχίζει την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου στις 22:00.
http://tvradio.ert.gr/tv/details.asp?pid=2642794&chid=8

smile88
13 Ιανουαρίου 2009, 21:42
Χωρις να θιξω τα αλλα εργα του και τους φανς του,μονο σε μενα δεν μου αρεσε η μπαλαντα στους αδοξους ποιητες των αιωνων?:???:

john_maniac
13 Ιανουαρίου 2009, 21:45
Χωρις να θιξω τα αλλα εργα του και τους φανς του,μονο σε μενα δεν μου αρεσε η μπαλαντα στους αδοξους ποιητες των αιωνων?:???:

Ναι :P


Πλάκα κάνω φυσικά, γούστα είναι αυτά :)

Για μένα είναι πολύ ωραίο ποίημα αλλά σίγουρα έχει και καλύτερα ;)