Σελίδα 1 από 2 12 ΤελευταίοΤελευταίο
Αποτελέσματα 1 έως 10 από 19

Θέμα: Rogue One: A Star Wars Story (2016)

  1. #1
    Αρθρογράφος Το Avatar του/της Above
    Εγγραφή
    21-04-2008
    Δημοσιεύσεις
    7.145
    Likes / Thanks

    Rogue One: A Star Wars Story (2016)


    Σκηνοθεσία- Gareth Edwards

    Σενάριο- John Knoll, Chris Weitz, Gary Whitta, Tony Gilroy (Βασισμένο σε χαρακτήρες του George Lucas)

    Πρωταγωνιστούν- Felicity Jones, Diego Luna, Forest Whitaker, Mads Mikkelsen, Alan Tudyk, Donnie Yen, Ben Mendelsohn

    Παραγωγή- Simon Emanuel - Kathleen Kennedy /Φωτογραφία- Greig Fraser/Μοντάζ- John Gilroy - Colin Goudie- Jabez Olssen /Καλλιτεχνική Διεύθυνση- Doug Chiang - Neil Lamont /Σκηνικά- Lee Sandales /Κοστούμια- David Crossman - Glyn Dillon /Μουσική- Michael Giacchino

    ΕΙΔΟΣ-Επιστημονικη Φαντασια/Δραση/Περιπετεια

    Υπόθεση- Μια ομάδα επαναστατων με επικεφαλής τη νεαρή Τζιν Έρσο ενώνει τις δυνάμεις της σε μία αποστολή να κλέψει τα σχέδια του Death Star, του απόλυτου εργαλείου καταστροφής της Αυτοκρατορίας. Χρονολογικά η ταινία τοποθετείται πριν το "Μια Νέα Ελπίδα" (1997) και μετά το "Η Εκδίκηση των Σιθ" (2005). Αν και στο συμπαν του Star Wars, είναι η πρώτη αυτόνομη ταινία της σειράς!



    Δεν λέει να τελειώσει αυτός ο πόλεμος…

    Και με τα δικαιώματα πλέον στην Disney δεν πρόκειται! Η απόλυτη κερδοφόρα μηχανή, η κότα με τα χρυσά αυγά, ο βασιλιάς Μίδας αυτοπροσώπως δεν είναι η Marvel αλλα το franchise του Star Wars! Και ενώ με καθαρά εμπορικά κριτήρια αυτό είναι αστείρευτο χρυσορυχείο, τα κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά κριτήρια πάνω στη έργο και την τέχνη του είδους είναι υπό επανεξέταση! Για πολλούς η ταινία έχει κλείσει με την βασική αρχική και πρώτη τριλογία του 1977-1983! Η αλήθεια είναι όμως, ότι το έργο ανήκει στο κοινό και όχι στον δημιουργό και η μετέπειτα τριλογία έκανε το μικρό της θαύμα! Το κοινό ήθελε και θέλει συνέχεες! Και το ζητούμενο λοιπόν ποιο είναι στις νέες ταινίες/sequels/prequels/stand alone character movies κτλ; Mα η αγάπη και η επίμονη του κοινού σε αυτήν την μυθική διαστημική περιπέτεια που παραμένει, έχοντας τόσα παλιά θέματα να καλύψει και νέα να ανοίξει που καμιά μαύρη τρύπα δεν μπορεί να την ρουφήξει!



    Μια από τα ίδια ή μια από τα παλιά;


    Δεν ήταν το ζητούμενο μου και ούτε αυτό θεωρώ ότι πρέπει να απασχολεί τον θεατή! Εδώ θα πάνε οι μυημένοι, οι εκατομμύρια λάτρεις και όχι οι νεόκοποι περίεργοι θεατές που θέλουν να περάσουν την ώρα τους! Και εδώ έχουμε καθαρά το έργο που τραβά και όχι τον σκηνοθέτη που τραβά με το έργο του! Εδώ πάνε για να δουν έργο και όχι δημιουργό! Και αυτό το γνωρίζει απόλυτα η Disney, που ξέρει πώς να μοιράσει την τράπουλα στο τραπέζι και να κάνει την ταινία! Γιατί έχουμε studio παντοδύναμο. Και πάνω σε αυτό κρίνεται και όλο το νέο franchise! Δεν απογοητεύει "καθολικά" κανέναν λοιπόν η ταινία και παραδίδει ένα χορταστικό περιπετειώδες υπερθέαμα, που και βέβαια έχει τις αδυναμίες του, αλλα σε μικρότερη κλίμακα από το συνολικό αποτέλεσμα! Η πρόθεση συνάδει με το αποτέλεσμα που αν και το σενάριο αδυνατεί κάποιες φορές να καλύψει πλήρως, οι σκηνές των μαχών, της δράσης και του…Darth Vader(εξαιρετική και ευφάνταστη η εμφάνιση του) έρχονται να φωτίσουν τα προβληματικά μέρη!


    Τα ιδανικά και ιδεώδη μηνύματα μιας επανάστασης που βρίσκεται σε κομβικό σημείο και έχει στόχο και σκοπό, "μπερδεύονται" με τις νέες προσθήκες και την ιστορία, που φτιάχτηκε για να εξιστορήσει, παρά να εντρυφήσει σε βάθος!Μια νεα ιστορία ξεπηδά και εχει το ανάλογο βάρος και τους ηρωες του, σύμφωνα με το συλογικό πνεύμα! Το «χοντρό πρόβλημα» έχει να κάνει με την διαχείριση των χαρακτήρων. Που και οι νέοι και πολλοί χαρακτήρες δεν έχουν χώρο και χρόνο για να αφομοιωθούν, αλλα και οι βασικοί ασφυκτιούν και επιγραμματικά δρουν και αναπνέουν προς όφελος της δράσης της ταινίας!


    Αν και το είδος ζητά μια πιο δίκαιη δραματική (ίσως) ανάλυση των ηρώων, για να μην μείνει στην κενή κινηματογράφηση τους, στην ταινία προσπερνάται, γιατί η ιστορία και η δράση είναι σημαντικότερη τους! Το καλό casting, που πάνω του στηρίζεται και όλη η επανάσταση (και το παρελθόν αλλα και μέλλον της ταινίας), είναι εντυπωσιακά λειτουργικό με την Felicity Jones να κερδίζει το στοίχημα στο είδος και να αποκαλύπτει μεγαλύτερες δυνατότητες ηθοποιού με ευελιξία! Ο Mikkelsen λειτούργει ως φάτσα/μούρη κινηματογραφική πλέον, ενώ η επαναστατική αλητεία του Luna, συμπληρώνει το πάζλ. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, ούτε θέλω να μείνω σε σκηνές και σενάριο! Στο μεγαλύτερο μέρος όλα λειτουργούν πολύ καλά, με μια θαυμάσια παραγωγή, με ευρήματα και μπασίματα σε χαρακτήρες που μπορεί να τους λείπει το καθαρό γεμάτο συναίσθημα, αλλα δεν νομίζω ότι ήταν και το ζητούμενο έτσι και αλλιώς! Εμείς έχουμε μάθει και ζητάμε πλέον περισσότερα! Και οι παλιοί θεατές της κλασικής τριλογίας αλλα και οι νεότεροι! Ανήκω στους πρώτους βέβαια!


    Το σύμπαν του Star Wars εχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, και δύσκολα μπορεί να με πληγώσει κινηματογραφικά! Να με απογοητεύσει ίσως, αλλα ποτέ μα ποτέ να με πληγώσει! Ούτε και τώρα! Απολαύστε την ταινία και συνειδητοποιήστε το studio, τι κάνει για να διασφαλίσει τα "κεκτημένα" και το κοινό της!


    Τ R A I L E R


    Τελευταία επεξεργασία από τον/την Above; 19 Δεκεμβρίου 2016 στις 21:45

  2. #2
    TV Master Το Avatar του/της haros_83
    Εγγραφή
    19-10-2007
    Δημοσιεύσεις
    312
    Likes / Thanks
    Μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη χαρακτήρων, αλλά ήταν αναμενόμενο. Έστω και έτσι, εμένα μου άρεσε ο χαρακτήρας της Jyn. Ο τυφλός μοναχός ήταν ο καλύτερος από την παρέα μαζί με το ρομπότ.
    Ο Edwards έκανε πολύ καλή δουλειά και η τελευταία σκηνή που επέλεξαν για να κλείσουν την ταινία δεν μπορούσε να ήταν καλύτερη. Δεν με ενόχλησε καθόλου το CGI ούτε στην Λέια, ούτε στον Τάρκιν.

    Μακάρι να είναι το ίδιο καλές - αν όχι και καλύτερες - και οι επόμενες stand-alone ταινίες.

  3. Thanks kKKK thanked for this post
    Likes Dr. Iceman Georges, Above, Reben liked this post
  4. #3
    TV Guru! Το Avatar του/της Reben
    Εγγραφή
    24-04-2008
    Τοποθεσία
    Oslo, Norway, 2167
    Δημοσιεύσεις
    2.019
    Likes / Thanks

    Stardust

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από τον/την Above Εμφάνιση Δημοσίευσης
    [..]μπορεί να τους λείπει το καθαρό συναίσθημα, αλλα δεν νομίζω ότι ήταν και το ζητούμενο έτσι και αλλιώς[...]
    Αν είχα συνειδητοποιήσει οτι ετοιμάζεις review θα περίμενα να τα γράψω εδώ. Δεν πειράζει, c/p και συνεχίζω. Ευκαιρία να πούμε και δυο λόγια παραπάνω.

    The Rogue Awakens

    Φρόντισα να τοποθετηθώ πολύ προσεκτικά στο παραπάνω κείμενο, αποφεύγοντας ν' αναφερθώ στα κενά που αισθάνθηκα οτι μου άφησε η ταινία κάνοντας λόγο για "προβλήματα" ή "ελαττώματα" ή άλλους παρόμοιους, έντονα αρνητικά φορτισμένους, χαρακτηρισμούς. Μίλησα καθαρά, ξεκάθαρα, για αδυναμίες. Όχι επειδή θέλησα να φανώ πιο μαλακός στην τοποθέτησή μου, αλλά γιατί αυτή είναι η λέξη που περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τις σκέψεις μου. Θεώρησα εντελώς άκυρο να τα βάλω με τους δημιουργούς ισχυριζόμενος πως έκαναν κάποιο επονείδιστο λάθος, επειδή επέλεξαν να περιορίσουν την ανάπτυξη των χαρακτήρων, σε μια ταινία που είναι κομμένη και ραμμένη πάνω στη δράση και το υπερθέαμα.[άντε και λίγο(?) fan service]. Αυτός είναι ο στόχος, τον έχει κλειδώσει και τρέχει καταπάνω του με σπασμένα τα φρένα, σαν καμικάζι σε επίθεση αυτοκτονίας. Και δεν προσπαθούν να το κρύψουν, στο φωνάζουν απ' την αρχή ως το τέλος, με κάθε δυνατό τρόπο, απο τους διεκπεραιωτικούς διαλόγους μέχρι το μοντάζ και τα reshoot που εμφανέστατα περιόρισαν ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη των χαρακτήρων, σε βαθμό που δεν είμαι και τόσο σίγουρος πια οτι η Felicity Jones είναι πρωταγωνίστρια, αφού εύκολα θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί οτι η ταινία δεν έχει Α ρόλο. Όλοι και όλα ταγμένα στην υπηρεσία της ιστορίας.

    Όχι, λοιπόν, δεν είναι κακογραμμένο το Rogue One, ούτε προβληματικό, ούτε ελαττωματικό. Είναι απλώς, αδύναμο. Και δεν το χαρακτηρίζω έτσι επειδή θεωρώ κατ ανάγκη αδυναμία την έλλειψη βάθους χαρακτήρων σε μια, κατά τα άλλα, χορταστική περιπέτεια. Το θεωρώ αδυναμία γιατί εδώ δεν είναι Godzilla, είναι Star Wars. Και μπορεί το characterization να μην υπήρξε ποτέ το ισχυρότερο χαρτί του franchise, τουλάχιστον μέχρι το Ξύπνημα της Δύναμης, αλλά, διάολε, ο Πόλεμος των Άστρων είναι αλλιώτικος, κουβαλάει ιδιαίτερο φορτίο και, μεταξύ άλλων, αυτό που περιμένω είναι να με κάνει να νοιάζομαι. Δεν μου φτάνει να βλέπω εκρήξεις, κτήρια να γκρεμίζονται και ήρωες να πέφτουν σαν μύγες, θέλω να νοιάζομαι. Όταν πεθαίνει ένας χαρακτήρας, θέλω να νοιάζομαι. Κι ας μη τον ήξερα μέχρι χθες, ας μην είχα το χρόνο να προλάβω να δεθώ μαζί του ή να τον αγαπήσω, θέλω, τουλάχιστον, να νοιάζομαι. Δεν το κατάφερε. Οι χαρακτήρες δεν μου ήταν αδιάφοροι, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν κατάφερε να με κάνει να νοιάζομαι. Όχι όσο ήθελα, όχι όσο έπρεπε, όχι όσο απαιτούσε η ιστορία που μου διηγήθηκε.

    Κι εδώ είναι το μοναδικό σημείο που θα διαφωνήσω με τον αγαπητό Above. Το θέμα δεν είναι οτι εμείς έχουμε (καλό)μάθει να ζητάμε περισσότερα, που πράγματι έτσι είναι και καλά κάνουμε και τα ζητάμε. Είναι οτι και η ίδια η ταινία φωνάζει οτι έχει ανάγκη για περισσότερα. Το θέμα δεν είναι οτι εγώ θέλω να νοιάζομαι, είναι οτι και οι δημιουργοί θέλουν να με κάνουν να νοιάζομαι. Το μαρτυρά η απότομη αλλαγή τόνου και η δραματοποίηση των σκηνών όταν οι χαρακτήρες συναντούν ένας ένας το πεπρωμένο τους. Ήθελαν να με αγγίξουν συναισθηματικά, περισσότερο απ' όσο θα περίμενε κανείς απο δημιουργούς που έχουν παραμελήσει το δράμα παίρνοντας σαφή θέση υπέρ της δράσης και του θεάματος. Το ήθελαν όμως μονάχα σε συγκεκριμένες στιγμές, σε κάποιες ενδεχομένως το απαίτησαν κιόλας. Δεν γίνεται όμως έτσι η δουλειά, ρε μπαγάσα. Δεν μπορείς ξαφνικά να καδράρεις τους ήρωες την ύστατη ώρα και να περιμένεις δάκρυα, πρέπει να το χτίσεις αργά και σταθερά. Τρομερό το τρίτο μέρος, χορταστικό υπερθέαμα με φανταστικές μάχες, ίσως τις καλύτερες που έχουμε δει ποτέ στη σειρά. Αλλά το δράμα δεν χτίζεται με εφέ. Γούρλωσα τα μάτια κοιτάζοντας το ωστικό κύμα να πλησιάζει έτοιμο να κατασπαράξει τους ήρωες. Με άγγιξε η υπέρτατη θυσία τους και ο τίμιος αγώνας τους, αλλά δεν με συγκίνησε, γιατί δεν είχα αναπτύξει δεσμούς μαζί τους και το συναισθηματικό κύμα, μέχρι να φτάσει στη θέση μου, είχε εξασθενήσει. Και η εικόνα έφτανε στα μάτια μου εντυπωσιακή, αλλά δεν την αισθάνθηκα δυνατή, ήταν απλά... αδύναμη.

    Δεν με χάλασε πάντως, όχι όσο ενδεχομένως φαντάζεται κανείς διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. Ο λόγος που στέκομαι στο συγκεκριμένο θέμα είναι γιατί αποτελεί το μοναδικό μου κενό. Όλα τα υπόλοιπα αρνητικά που συζητούνται τα θεωρώ εντελώς ασήμαντα (καλά, με τις υστερίες του φανμποισμού δεν θα ασχοληθώ καν, μακρυά και αγαπημένοι). Είναι και το κρίμα στη μέση, όμως, γιατί πιστεύω πως χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία για κάτι πολύ πολύ δυνατό. Σε συναισθηματικό αντίκτυπο και επίπεδο χαρακτήρων πάντα, γιατί στα υπόλοιπα ήταν πράγματι εντυπωσιακό και χορταστικό. Για να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ, φανταστείτε να πέθαινε έτσι η Ray αγκαλιασμένη με τον Finn στο φινάλε του TFA. Θα ράγιζαν και τα τσιμέντα! Αλλά, όπως είπα και στο αρχικό μου μήνυμα, εκείνη η ταινία ήταν απόλυτα εστιασμένη στους χαρακτήρες και μάλιστα με ορίζοντα νέας τριλογίας. Οπότε ίσως και να είναι άδικη η σύγκριση. Παρεμπιπτόντως, κάτι που μάλλον οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει: Έχουμε καταλάβει οτι μιλάμε για ταινία της Disney που στο τέλος πεθαίνουν όλοι; E;;; ΌΛΟΙ!!! Όχι, δεν ήρθε την τελευταία στιγμή κάποιο σκάφος για να σώσει το κορίτσι να το έχουμε καβάτζα μπας και το χρειαστούμε κάποια στιγμή. Ούτε για να χειροκροτά χαρούμενη η οικογένεια και να τρέξει στα τζάμπο να αγοράσει μια κούκλα που είναι ζωντανή. Είναι το πιο Dark φινάλε στην ιστορία της Disney, έβερ. Γι' αυτό λέω οτι χάθηκε ευκαιρία.

    Δε βαριέσαι... κομμάτια να γίνει... Το κενό υπάρχει αλλά δεν ήταν αρκετό για να σταθεί εμπόδιο στην απόλαυση της ταινίας, που κατά τα άλλα τη βρήκα πάρα πολύ καλή. Και όσο τη σκέφτομαι μου αρέσει ακόμα πιο πολύ. Θα τη δω οπωσδήποτε ξανά σε BR για να δώσω προσοχή και σε κάποιες λεπτομέρειες. Και εκτιμώ πως έχοντας χωνέψει αυτό το συναισθηματικό κενό, έχοντας πάρει απόφαση του τι είναι και τι δεν είναι, θα με κερδίσει ακόμη περισσότερο. Γιατί όχι, ακόμη και οι χαρακτήρες. Αν μη τι άλλο, οφείλω να αναγνωρίσω στους δημιουργούς οτι κράτησαν το τιμόνι σταθερά στην πορεία που χάραξαν μέχρι το τέλος. Δεν ήθελαν να φύγει ο θεατής λυπημένος για όσους χάθηκαν. Ήθελαν να φύγει φωνάζοντας "Fuck Yeah!" και να τρέξει σπίτι να δει το New Hope.

    Mission Accomplished.



    * Πέρα απ' τη Felicity Jones που μου άρεσε και θεωρώ οτι έδωσε ό,τι καλύτερο μπορούσε δεδομένων των συνθηκών, θέλω να φωνάξω κι εγώ ένα "Fuck Yeah!" για τον Ben Mendelsohn. Απολαυστικός με over the top προσέγγιση που ταίριαξε γάντι στον χαρακτήρα του. Μου άρεσε και ο τρόπος που λειτούργησε η άσπονδη φιλία του με τον Galen Erso του Mikkelsen, που δειλά δειλά φαίνεται να ακολουθεί τα χνάρια του Sean Bean. Και ο Donnie Yen με τον Wen Jiang έδεσαν ωραία, με τη δική τους φιλία να παίζει επίσης σημαντικό ρόλο. Συμπαθέστατος ο K-2SO, αλλά μάλλον ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος στην αίθουσα που δεν τον βρήκε ιδιαίτερα αστείο. Γενικά το χιούμορ της ταινίας δεν με άγγιξε, γέλασα μονάχα μια φορά με την ατάκα του Chirrut Ιmwe όταν του φόρεσαν κουκούλα.

    * Μέχρι να μπούμε στην τελική ευθεία δεν βρήκα κάτι αξιομνημόνευτο στη σκηνοθεσία του Gareth Edwards, αλλά η δουλειά του στο τρίτο μέρος είναι πραγματικά εξαιρετική. Ό,τι και να λέμε, τα σπασε!

    * O cgi Τarkin ρίχνει μπόλικα ζητήματα στο τραπέζι προς συζήτηση. Καταλαβαίνω τους ενδοιασμούς, τους συμμερίζομαι κιόλας μέχρι ενός σημείου, πάντως δεν με ενόχλησε γιατί με έπεισαν για την αναγκαιότητα της παρουσίας του χαρακτήρα. Και η Carrie Fisher στο τέλος ήταν ωραία πινελιά, αν και το δικό της cgi έκανε μπαμ, ενώ του Τarkin μου φάνηκε σοκαριστικά αληθοφανές. Έχει προχωρήσει πολύ η τεχνολογία. Το Rogue One τόλμησε, άνοιξε το κουτάκι και περιμένω με ενδιαφέρoν να δω ποιος (και πως) θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Δεν είμαι αρνητικός, αρκεί να χρησιμοποιείται όπου κρίνεται απολύτως απαραίτητο, πάντα με σύνεση και φειδώ.

    Θενξ Above!
    Τελευταία επεξεργασία από τον/την Reben; 20 Δεκεμβρίου 2016 στις 00:17
     
     

  5. Thanks bill667 thanked for this post
  6. #4
    TV Master Το Avatar του/της haros_83
    Εγγραφή
    19-10-2007
    Δημοσιεύσεις
    312
    Likes / Thanks
    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από τον/την Reben Εμφάνιση Δημοσίευσης
    [justify]
    ...αυτό που περιμένω είναι να με κάνει να νοιάζομαι. Δεν μου φτάνει να βλέπω εκρήξεις, κτήρια να γκρεμίζονται και ήρωες να πέφτουν σαν μύγες, θέλω να νοιάζομαι. Όταν πεθαίνει ένας χαρακτήρας, θέλω να νοιάζομαι. Κι ας μη τον ήξερα μέχρι χθες, ας μην είχα το χρόνο να προλάβω να δεθώ μαζί του ή να τον αγαπήσω, θέλω, τουλάχιστον, να νοιάζομαι. Δεν το κατάφερε. Οι χαρακτήρες δεν μου ήταν αδιάφοροι, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν κατάφερε να με κάνει να νοιάζομαι. Όχι όσο ήθελα, όχι όσο έπρεπε, όχι όσο απαιτούσε η ιστορία που μου διηγήθηκε.

    Κι εδώ είναι το μοναδικό σημείο που θα διαφωνήσω με τον αγαπητό Above. Το θέμα δεν είναι οτι εμείς έχουμε (καλό)μάθει να ζητάμε περισσότερα, που πράγματι έτσι είναι και καλά κάνουμε και τα ζητάμε. Είναι οτι και η ίδια η ταινία φωνάζει οτι έχει ανάγκη για περισσότερα. Το θέμα δεν είναι οτι εγώ θέλω να νοιάζομαι, είναι οτι και οι δημιουργοί θέλουν να με κάνουν να νοιάζομαι.
    Προφανώς είναι υποκειμενικό αν η ταινία κατόρθωσε να νοιαστούμε για τους χαρακτήρες. Για μένα με εξαίρεση το Force Awakens, ποτέ δεν είχε φοβερό characterisation (δεν θυμάμαι την αντίστοιχη ελληνική λέξη) το Star Wars. Τουλάχιστον όχι η αρχική ταινία με τον Λουκ. Τον ανέπτυξε στις μετέπειτα, αλλά όχι ιδιαιτέρως στην αρχική. (Τί λέω για την δεύτερη πιο αγαπημένη μου τριλογία; )

    Αυτό είναι ένα από τα θετικά του Abrams όταν γράφει χαρακτήρες. Συν το ότι είχε περισσότερους χαρακτήρες να διαχειριστεί το Rogue One και μόνο μια ταινία. Προσώπικα νοιάστηκα όταν πεθαναν οι περισσότεροι χαρακτήρες (με εξαίρεση τον πιλότο που είναι ο λιγότερο (εως καθόλου) ανεπτυγμένος και τον Andor).

    Θα συμφωνήσω όμως ότι δεν ήταν αυτή η προτεραιότητα, σε αντίθεση με το Force Awakens που είχε σαν πρωταρχικό στοίχημα να ταυτιστείς με τους νέους χαρακτήρες μιας και σε αυτό βασιζόταν κυρίως η επανεκκίνηση του franchise.

    Και θα συμφωνήσω πλήρως για τον Ben Mendelsohn. Ήταν απολαυστικότατος.


    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από τον/την Reben Εμφάνιση Δημοσίευσης
    [justify]O cgi Τarkin ρίχνει μπόλικα ζητήματα στο τραπέζι προς συζήτηση. Καταλαβαίνω τους ενδοιασμούς, τους συμμερίζομαι κιόλας μέχρι ενός σημείου, πάντως δεν με ενόχλησε γιατί με έπεισαν για την αναγκαιότητα της παρουσίας του χαρακτήρα. Και η Carrie Fisher στο τέλος ήταν ωραία πινελιά, αν και το δικό της cgi έκανε μπαμ, ενώ του Τarkin μου φάνηκε σοκαριστικά αληθοφανές. Έχει προχωρήσει πολύ η τεχνολογία. Το Rogue One τόλμησε, άνοιξε το κουτάκι και περιμένω με ενδιαφέρων να δω ποιος (και πως) θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Δεν είμαι αρνητικός, αρκεί να χρησιμοποιείται όπου κρίνεται απολύτως απαραίτητο, πάντα με σύνεση και φειδώ.
    Ο Peter Cushing πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονόμο και την περιουσία την κληρονόμησε η γραμματέας του επί 35(νομίζω) χρόνια και την διαχειρίζεται. Πήραν την συγκατάθεση της για να τον βάλουν στην ταινία, εξού και υπάρχει σχετικό σημείωμα αν δεν κάνω λάθος κάπου στους τίτλους τέλους.


    Για να μιλήσω λίγο και για την μουσική της ταινίας παρότι δεν με ενθουσίασε πολύ, είχε κάποια πολύ καλά κομμάτια. Από τα καλύτερα του soundtrack το παρακάτω.

  7. Likes Dr. Iceman Georges, Reben, Above liked this post
  8. #5
    TV Maniac Το Avatar του/της arwyn
    Εγγραφή
    02-03-2007
    Τοποθεσία
    There mostly
    Δημοσιεύσεις
    577
    Likes / Thanks
    Καλύτερο σαφως από το "Star Wars: The New Hope Awakens", πέρασα ευχάριστα στην αίθουσα, αλλά...

    1. παραήτανε γεμάτο από όλα μα όλα τα εμπορικά προϊοντα του Star Wars. Όοοολα τα σκάφη, καλών/κακών, όλοι οι χαρακτήρες, όλες οι στολές, όλα φώναζαν "είναι Χριστούγεννα, παίδες, να σας θυμίσουμε όοοοοοολη τη γκάμα δώρων που μπορείτε να πάρετε στα βλαστάρια σας". Με ενόχλησε, με μπούχτησε.

    2. Το σενάριο είχε όλα τα απαραιτητα κλισέ, με κλασσικό το παρατημένο παιδί που πρεπει να διορθωσει τις αμαρτιες του γονεα του.

    3. γιατί

    Spoiler


    4. Ο Βεηντερ δεν ητανε ο Βεηντερ του Επ4. Εαν θελανε να εχουνε το απολυτο continuity, θα επρεπε ο σεναριογραφος/σκηνοθετης να μελετησει το στυλ του Βεηντερ και να το μιμηθει. Μου ξενισε απιστευτα.

    Γενικά πιστευω πλεον οτι το πνευμα του Πολέμου Των Αστρων ητανε τα επεισοδια 4-5-6 (ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΒΕΡΖΙΟΝ ΠΑΝΤΑ!!!) και ο,τι ακολουθει ειναι λεφτα να βγαζουμε. Και το λεω με τα 4-5-6 να τα ξερω απεξω κι ανακατωτα απο το 1985, μεγαλωσα με αυτα.

    Αυριο θα βαλω να δω για εκατομμυριοστη φορά την Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται να στανιάρω.

    Τελευταία επεξεργασία από τον/την arwyn; 21 Δεκεμβρίου 2016 στις 22:00
    #TeamLucifer
     
     

  9. Thanks Above thanked for this post
    Likes Dr. Iceman Georges, bill667 liked this post
  10. #6
    Αρθρογράφος Το Avatar του/της Above
    Εγγραφή
    21-04-2008
    Δημοσιεύσεις
    7.145
    Likes / Thanks
    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από τον/την Reben Εμφάνιση Δημοσίευσης
    Κι εδώ είναι το μοναδικό σημείο που θα διαφωνήσω με τον αγαπητό Above. Το θέμα δεν είναι οτι εμείς έχουμε (καλό)μάθει να ζητάμε περισσότερα, που πράγματι έτσι είναι και καλά κάνουμε και τα ζητάμε. Είναι οτι και η ίδια η ταινία φωνάζει οτι έχει ανάγκη για περισσότερα. Το θέμα δεν είναι οτι εγώ θέλω να νοιάζομαι, είναι οτι και οι δημιουργοί θέλουν να με κάνουν να νοιάζομαι. Το μαρτυρά η απότομη αλλαγή τόνου και η δραματοποίηση των σκηνών όταν οι χαρακτήρες συναντούν ένας ένας το πεπρωμένο τους. Ήθελαν να με αγγίξουν συναισθηματικά, περισσότερο απ' όσο θα περίμενε κανείς απο δημιουργούς που έχουν παραμελήσει το δράμα παίρνοντας σαφή θέση υπέρ της δράσης και του θεάματος. Το ήθελαν όμως μονάχα σε συγκεκριμένες στιγμές, σε κάποιες ενδεχομένως το απαίτησαν κιόλας. Δεν γίνεται όμως έτσι η δουλειά, ρε μπαγάσα. Δεν μπορείς ξαφνικά να καδράρεις τους ήρωες την ύστατη ώρα και να περιμένεις δάκρυα, πρέπει να το χτίσεις αργά και σταθερά. Τρομερό το τρίτο μέρος, χορταστικό υπερθέαμα με φανταστικές μάχες, ίσως τις καλύτερες που έχουμε δει ποτέ στη σειρά. Αλλά το δράμα δεν χτίζεται με εφέ. Γούρλωσα τα μάτια κοιτάζοντας το ωστικό κύμα να πλησιάζει έτοιμο να κατασπαράξει τους ήρωες. Με άγγιξε η υπέρτατη θυσία τους και ο τίμιος αγώνας τους, αλλά δεν με συγκίνησε, γιατί δεν είχα αναπτύξει δεσμούς μαζί τους και το συναισθηματικό κύμα, μέχρι να φτάσει στη θέση μου, είχε εξασθενήσει. Και η εικόνα έφτανε στα μάτια μου εντυπωσιακή, αλλά δεν την αισθάνθηκα δυνατή, ήταν απλά... αδύναμη.

    Μα ουσιαστικά δεν διαφωνούμε καλέ μου Reb, τόσο στο ζητούμενο του συναισθηματικού μέρους! Για μένα είχε τόσο όσο ήθελα και του αναλογούσε σύμφωνα με το σκέλος της δράσης και των χαρακτήρων. Δεν ήθελαν να εμβαθύνουν απλά να υπογραμμίσουν! Σχηματικά και γρήγορα αν θες, και να πάνε παρακάτω! Αυτό εισέπραξα εγώ και μου έφτανε! Αν το παραγέμιζαν, ίσως- λέω ίσως- και να το έκαιγαν! Από την άλλη πάλι, δεν ξέρω πως θα έβγαινε αν έδιναν βαρύτητα! Η «σκιαγράφηση» των χαρακτήρων έτσι και αλλιώς δεν μπορεί να αποτελέσει μεγάλο κομμάτι κανενός Star Wars, όσο και αν έχει εξελιχτεί το είδος που δεν είναι μόνο εφέ και δράση! Δεν διαφωνώ τόσο με την άποψη σου-την οποία και πάλι αναλύεις ορθά- τα ζητούμενα μας απλώς διαφοροποιούνται!

  11. Likes Dr. Iceman Georges, Reben liked this post
  12. #7
    TV Guru! Το Avatar του/της Reben
    Εγγραφή
    24-04-2008
    Τοποθεσία
    Oslo, Norway, 2167
    Δημοσιεύσεις
    2.019
    Likes / Thanks

    Close, but not cigar

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από τον/την Above Εμφάνιση Δημοσίευσης
    Μα ουσιαστικά δεν διαφωνούμε καλέ μου Reb...
    Ω, μα ναι, πράγματι δεν διαφωνούμε ουσιαστικά. Απλώς σε συναισθηματικό επίπεδο εισπράξαμε λιγάκι διαφορετικά αυτό που μας προσέφερε η ταινία και σε κινηματογραφικό επίπεδο αναγνώσαμε λιγάκι διαφορετικά τα ζητούμενά της. Τουλάχιστον τα δευτερεύοντα, γιατί στον κεντρικό της προσανατολισμό συμφωνούμε απόλυτα. Θα ήταν, λοιπόν, ακριβέστερο απο μέρους μου να μη μιλήσω για διαφωνία, αλλά για απλή διαφοροποίηση, όπως, πολύ σωστά, επισήμανες κι εσύ.

    Αυτό, λοιπόν, που εσύ έκρινες επαρκές, εμένα μου άφησε συναισθηματικό κενό. Ας μην επαναλαμβάνομαι, νομίζω το περιέγραψα λεπτομερώς. Παράλληλα, όμως, θα μου επιτρέπεις να θεωρώ πως αυτό το κενό δεν δημιουργήθηκε απο δικές μου αυθαίρετες προσδοκίες, αλλά γεννήθηκε απο τους ίδιους τους δημιουργούς που, σε πολύ συγκεκριμένα σημεία, απηύθυναν έκκληση στα βαθύτερα συναισθήματά μου. Δεν το βρίσκω καθόλου κακό αυτό, κάθε άλλο. Απλώς, εφόσον δεν φρόντισαν να το υποστηρίξουν κατάλληλα και να το καλλιεργήσουν, παρέμεινε και αυτό στο ίδιο επιφανειακό επίπεδο και δεν είχε τη δύναμη που θα ήθελα, ούτε και τη δύναμη που επιζητούσε η σκηνή (όσο δευτερεύουσας σημασίας κι αν ήταν αυτή η δύναμη ως προς τα γενικότερα ζητούμενα του έργου).

    Εκτιμώ, λοιπόν, πως αφού επιχείρησαν να δραματοποιήσουν συγκεκριμένες σκηνές -πολύ πιο έντονα απ' το γενικότερο ύφος της υπόλοιπης ταινίας- θα μπορούσαν να κάνουν το βήμα παραπάνω και να τις προετοιμάσουν καλύτερα, ώστε να γίνουν αυτές οι σκηνές ακόμη πιο δυνατές. Και όχι, δεν πιστεύω οτι χρειαζόταν να το παραγεμίσουν με δράμα. Η απόσταση αυτού που είδα από αυτό το κάτι παραπάνω που θα ήθελα είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο μικρή. Δεν χρειαζόταν να αλλοιωθεί το κλίμα της ταινίας, ούτε να γίνουν τρομερές αλλαγές στο σενάριο. Διάολε, δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω απο αυτό που είχαν ήδη έτοιμο. Μια ματιά στα trailer και αμέσως καταλαβαίνει κανείς οτι "αυτό το λίγο παραπάνω" ήταν μέσα στις προθέσεις τους, υπήρχε στο σενάριο, υπήρχε διαθέσιμο στη μονταζιέρα, αλλά τελικά ψαλιδίστηκε και δεν έφτασε ποτέ στο πανί. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο μοντάζ και τα reshoot, χάθηκε ένα μέρος απ' το χτίσιμο των χαρακτήρων, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Jyn και οι συναισθηματικές σκηνές απώλεσαν ένα κομμάτι της δύναμής τους.

    Ένας φίλος μου είπε πως αν δεν είχα δει το TFA ούτε που θα μου περνούσε απ' το μυαλό να ζητήσω περισσότερη ανάπτυξη χαρακτήρων στο Rogue One. Ίσως και να 'χει δίκιο. Ίσως ο λόγος που ζητάω το κάτι παραπάνω είναι γιατί πάντα θεωρούσα το characterization αχίλλειο πτέρνα του Πολέμου των Άστρων. Και σε μια ειδική περίπτωση όπως το Rogue One, που η διαφοροποίησή του απ' τα episodes αποτελούσε εξ αρχής ζητούμενο της δημιουργικής διαδικασίας (ούτε John Williams, ούτε καν crawl στην έναρξη), θεωρούσα πως παρουσιάζεται μια χρυσή ευκαιρία. Και ξέρεις, καλέ μου φίλε Above, πως η δραματοποίηση δεν επιτυγχάνεται μονάχα με βαρύ δράμα, με δάκρυα και μελόδραμα. Δραματοποίηση μπορεί να είναι και η λεπτομερέστερη περιγραφή της δυστοπίας, η έμφαση στο γιατί και όχι μονάχα στο πως, η απεικόνιση της καταπίεσης, η επισήμανση της εσωτερικής επανάστασης πριν εκέινη μετατραπεί σε ενέργεια που διοχετεύεται στη δράση. Έφτασε κοντά, τόσο κοντά... όμως δεν κατάφερε να κάνει το παραπάνω βήμα.

    Το εντόπισα, το υπογράμμισα κι εγώ με τη σειρά μου. Και, όπως λες κι εσύ, ώρα να πάμε παρακάτω.
     
     

  13. Likes kostas1995, Dr. Iceman Georges, Above liked this post
  14. #8
    Αρθρογράφος Το Avatar του/της Above
    Εγγραφή
    21-04-2008
    Δημοσιεύσεις
    7.145
    Likes / Thanks
    Μα χαίρομαι πραγματικά να σε διαβάζω! Όχι μόνο για τις αναλύσεις σου αλλα γιατί αναγνωρίζω "αντίληψη" για είδη και σινεμά! Και μια αντικειμενικότητα που ξεπερνά το μέσο όρο! Ο καθένας με ότι φτιάχνεται βέβαια, και κατανοητό είναι, εγώ "φτιάχνομαι" να σε διαβάζω για αυτά που σου ανέφερα αλλα και για την γενικευμένη σου γραφή! Σωστές οι επισημάνσεις σου για το δράμα και την δραματοποίηση… Στο έχω πει πολλές- πολλές φορές… θα ήθελα πάρα πολύ να κάνεις reviews! Movies reviews!

  15. Likes kostas1995, Dr. Iceman Georges, Reben liked this post
  16. #9
    TV Guru! Το Avatar του/της HristinaB
    Εγγραφή
    10-10-2012
    Τοποθεσία
    Mulder's Apartment No 42
    Δημοσιεύσεις
    2.862
    Likes / Thanks
    Με όλο το σεβασμό για την παλαιότητα και τις κινηματογραφικές γνώσεις σου, Above, θεωρώ ότι το να κάνεις reviews σε ταινίες που αγαπάς επειδή είσαι φαν, σου αφαιρεί τόνους αντικειμενικότητας. (Ως άρρωστη φαν άλλων πραγμάτων, έχω υπάρξει κι εγώ σ' αυτή τη θέση.) Παρατηρώ, δηλαδή, ότι οι αγαπημένες σου ταινίες (αυτές που έχεις προαποφασίσει ότι θ' αγαπήσεις) ευνοούνται σχεδόν σκανδαλωδώς όταν πρόκειται να κριθούν για τις κινηματογραφικές τους αρετές, οι οποίες οφείλουν να είναι πολύ περισσότερες από τα εφέ και τη δράση. Ακόμα κι αν το Rogue One δεν είναι έργο auteur δημιουργού (εντάξει, όλοι το ξέραμε ότι δε θα βλέπαμε την Οδύσσεια του Διαστήματος ή το Solaris), πρέπει να κριθεί και για τα υπόλοιπα, πλην των τεχνικών, επιμέρους στοιχεία της, με πρωταρχικό το σενάριο και τις ερμηνείες. "Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, ούτε θέλω να μείνω σε σκηνές και σενάριο!", γράφεις. Γιατί; Αυτό δε σημαίνει "κριτικάρω μια ταινία";

    Βέβαια, αναφέρεις αρκετές φορές ότι η ταινία πάσχει από πλευράς χαρακτήρων, αλλά στη συνέχεια βιάζεσαι να επαναλάβεις, ξανά και ξανά, πόσο λίγη σημασία έχει αυτό, μιας και "η ιστορία και η δράση είναι σημαντικότερη τους". Μα, την ιστορία δεν την οδηγούν οι χαρακτήρες; Αυτοί δεν είναι που θα κάνουν το θεατή να ενδιαφερθεί για και να επενδύσει στα επί της οθόνης τεκταινόμενα; Βέβαια, θα μου πεις, εδώ το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, οπότε οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι, το να ενδιαφερθώ για την τύχη τους είναι χάσιμο χρόνου. Τότε, ποιος ο λόγος να υπάρχουν τόσοι πολλοί, ποιος ο λόγος για τους αμετροεπείς μελοδραματικούς μονόλογους; Ας έβαζαν ένα droid να διηγηθεί την ιστορία εν είδει στρατιωτικής αναφοράς, χωρίς συναίσθημα, κι ας γέμιζαν όλη την ταινία με X-Wings και TΙΕ Fighters να αερομαχούν με τις ώρες.

    Μόνο που έτσι δεν κάνεις ταινία, αλλά βιντεοπαιχνίδι.

    Είναι γεγονός ότι το Star Wars δεν έχει χαρακτήρες απύθμενου βάθους ή πολλαπλών επιπέδων (πλην, ίσως, του Νταρθ Βέιντερ). Οι ήρωές του είναι απλοί, ξεκάθαροι στους ρόλους τους, γιατί είναι αρχετυπικοί ήρωες παραμυθιού: η δυναμική πριγκίπισσα (πόσο πιο παραμύθι, δηλαδή...), ο ιππότης που θα τη σώσει, ο ζαμανφού γοητευτικός τυχοδιώκτης που κατά βάθος κρύβει μέσα του έναν ήρωα, οι καλές παντοδύναμες νεράιδες (Τζεντάι) και οι κακές μάγισσες (Σιθ) [μιλάω πάντα και μόνο για τα επεισόδια 4,5,6 -- με το 1 ξερνάω, το 2 δεν το θυμάμαι καν και το 3 αρνήθηκα να το δω]. Απλά πράγματα, εύκολα αναγνωρίσιμα. Κι όμως, χωρίς πολλά-πολλά, αυτοί οι ξεκάθαροι χαρακτήρες και η απλή ιστορία που μας διηγήθηκαν άφησαν πίσω τους μια κινηματογραφική κληρονομιά που όμοιά της μόνο ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών κατάφερε να δημιουργήσει, αποδεικνύοντας ότι μπορείς να κάνεις παπάδες ακόμα και χωρίς characterization που απαιτεί διδακτορικό στην ψυχολογία. Αρκεί οι ήρωές σου να έχουν λίγο... χαρακτήρα, λίγη ψυχή, για να δεθεί μαζί τους ο θεατής.

    Σ' αυτόν τον τομέα, θεωρώ ότι το Rogue One απέτυχε παταγωδώς. Κατά ένα μέρος λόγω κακού κάστινγκ (απαίσια, απαίσια η Φελίσιτι Τζόουνς και τα μονίμως σουφρωμένα από θυμό/απογοήτευση/προσωπική τραγωδία χειλάκια της, αδιάφοροι στην καλύτερη περίπτωση και οι υπόλοιποι, με εξαίρεση τον τυφλό), κατά ένα δεύτερο μέρος λόγω ανυπαρξίας backstory. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και γιατί έγιναν επαναστάτες; Ποια είναι η "φυλακή" που κουβαλάει μέσα του ο Κάσιαν; Ποια είναι τα "όλα" που έχει χάσει; Αυτές οι φευγαλέες αναφορές είναι τα μόνα στοιχεία για το χαρακτήρα του που μας επιτρέπει το σενάριο να γνωρίζουμε και απαιτεί να τα θεωρήσουμε αρκετά, ώστε να μας νοιάξει η τύχη του. Φυσικά δεν είναι και πραγματικά αμφιβάλλω αν υπήρξε θεατής που ένιωσε να συγκλονίζεται από την κατάληξή του. Το ίδιο ισχύει για τον πιλότο (ποτέ δε μάθαμε γιατί αυτομόλησε) και τον αλλοπρόσαλλο, υπερβολικά παιγμένο από τον Γουίτακερ Σω Γκερέρα.

    Όχι ότι και η Τζιν, που είχε backstory, τα κατάφερε καλύτερα. Πρώτα απ' όλα, και η δική της ιστορία αποσπασματική ήταν: τη σχέση της με τον Γκερέρα ίσα που την άγγιξαν, ο λόγος που την παράτησε στα 16 της ήταν προσχηματικός του κερατά... Αυτό, όμως, που μίσησα περισσότερο ήταν το αφόρητο μελόδραμα με τον πατέρα, που έφτασε σε επίπεδα Φώσκολου. Όταν το ολόγραμμα του Γκέιλεν της εξέφραζε την αγάπη του, οι φιοριτούρες και οι περικοκλάδες του μονολόγου ήταν τόσο υπερβολικές και κουραστικές, που δεν κατάφερα να τον παρακολουθήσω μέχρι τέλους. Εξίσου εκνευριστική ήταν και η μεταστροφή της από αδιάφορη παρατηρήτρια σε πασιονάρια επαναστάτρια, η εξαιρετικά αναιμική και κακότεχνη ερμηνεία της Τζόουνς έκανε τα λογύδριά της να μοιάζουν αδύναμα και χωρίς πειθώ και είναι ν' απορεί κανείς τι βρήκαν απ' αυτήν να εμπνευστούν άντρες τριπλάσιοι στο μέγεθος (βάζει σκάλα για να μαζέψει φράουλες η Φελίσιτι) και με δεκαετίες μαχών στο ενεργητικό τους. (Δε θέλω να σκέφτομαι ότι προσπάθησαν να κάνουν παραλληλισμό με τη μεταστροφή του Χαν Σόλο, γιατί θ' αρχίσω τα μπινελίκια, χρονιάρες μέρες! Όταν ο Χαν άλλαξε γνώμη, το έκανε να φαίνεται χαλαρό και κουλ, δεν την είδε Ιωάννα της Λοραίνης...) Τόσο πολύ την αντιπάθησα, που ήλπιζα οι Stormtroopers (πολύ σέξι η μαύρη στολή τους!) να την καθαρίσουν μια ώρα αρχύτερα. Έζησε, όμως, για να μ' εκνευρίσει ακόμα μια φορά, όταν αποκάλυψε στον Κρένικ το bug στο Death Star και ότι οι Επαναστάτες το γνώριζαν... πριν καν βεβαιωθεί ότι ο Κρένικ δε θα τη γλύτωνε, για να μη μάθει η Αυτοκρατορία το μυστικό που θα μπορούσε να την καταστρέψει. Τόσο βλαμμένη η Τζιν, δεν παλεύεται, είμαι ευτυχής που δε θα την ξαναδούμε (ελπίζω) ποτέ, ποτέ, ποτέ ξανά!

    Από την άλλη, σχεδόν τίποτα δε γνωρίζουμε και για τον τυφλό Τσίρουτ κι όμως, αυτός είναι ο μόνος από τους νέους χαρακτήρες που, κατά την άποψή μου, κέρδισε επάξια μια θέση στο σύμπαν του Star Wars. Σίγουρα είχε το αβαντάζ των εξαιρετικών ικανοτήτων του στη μάχη, όμως νομίζω ότι αυτό που του δίνει τους περισσότερους πόντους είναι το πόσο πολύ θύμιζε Τζεντάι, σε μια ταινία που δεν είχε κανέναν τέτοιο. (Πόλεμος των Άστρων με μόνο ένα φωτόσπαθο, αυτό του Νταρθ Βέιντερ. Αυτό από μόνο του είναι fail.)

    To be continued...
    http://www.greektvsubs.gr/image.php?type=sigpic&userid=212080&dateline=13498  77416
    Maybe there's hope.



    Be ashamed to die until you have won some victory for humanity.
    Horace Mann

    Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
    Nίκος Καζαντζάκης
     
     

  17. Thanks baspav thanked for this post
    Likes Dr. Iceman Georges liked this post
  18. #10
    Αρχισυντάκτης Το Avatar του/της blackys88b
    Εγγραφή
    26-01-2010
    Τοποθεσία
    cyprus
    Δημοσιεύσεις
    53.401
    Likes / Thanks
    εγω προσωπικα παντα θα λατρευω το Star Wars και εδω θεωρω οτι η ιστορια που ειδαμε ειναι για να μας καλυψει θέματα και κενα που ειχαμε απο τις υπολοιπες ταινιες...γιατι να υπαρχει αυτο το ψεγαδι στο Death Star, ποιος το εβαλε και γιατι...πως εκλεψαν τα σχεδια...τι εγινε με τους χαρακτηρες.!! ενωσε αρχική τριλογια, prequel τριλογια και τις δύο σειρες κινουμενων σχεδίων, Clone Wars και Rebels, εστω και αν το δευτερο ηταν σε πιο μικρο βαθμο και ελπιζω οτι θα δούμε καλύτερη αναπτυξη αυτων των χαρακτηρων μεσα στις σειρες...γιατι οντως εχουν κενα.!! τον Γκερρερα θα τον δουμε σιγουρα...την Τζιν λεγεται οτι θα την δουμε και σε νεα ταινια...ισως μαθουμε περισσοτερες πληροφοριες...πιο κακη αναπτυξη θεωρω οτι ειχε ο πιλοτος...αν και βρηκα αρκετα καλη την ερμηνεια του δεν ειχε καθολου χωρο να αναπτυχθει...ο Κασσιαν απο την αλλη δεν νομιζω να χρειαζοταν να μας δειξει κατι αλλο για να καταλαβουμε τι χαρακτηρας ηταν...τα εχασε ολα...εκανε ασχημα πραγματα στο ονομα της επαναστασης, αναμεσα τους και το να σκοτωνει ατομα χωρις δευτερη σκεψη..αυτο δεν σημαινει οτι ειναι κακος..οτι δεν εχει αρετες..απλα τις εγκατελειψε για να γινει σωστος στρατιωτης...και ο τυφλος με το φιλο του ειναι θεωρω οτι πιο συγκρισιμο με τους ανθρωπους του κοσμου...πεφτει μια θρησκεια...υπαρχει αυτος που θα την πιστευει παντα τυφλα...ο τυφλος..και υπαρχει και αυτος που εχει παψει να πιστευει αλλα θα ειναι εκει για τον φιλο του...απο αγαπη.! απλα απο την στιγμη που ξερουμε που θα παει η ιστορια οτι και να εκαναν...ελπιζω οτι θα δω περισσοτερο τους χαρακτηρες στο Rebels.!!

    thnx Above για το review.!

  19. Thanks kKKK thanked for this post
    Likes Dr. Iceman Georges liked this post
Σελίδα 1 από 2 12 ΤελευταίοΤελευταίο

Δικαιώματα Δημοσίευσης

  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέα θέματα
  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε απαντήσεις
  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε επισυναπτόμενα αρχεία
  • Δεν μπορείτε να επεξεργαστείτε τις δημοσιεύσεις σας
  •  
  • Ο BB code είναι σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο Κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • Ο Κώδικας [VIDEO] είναι σε λειτουργία
  • Ο Κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας
join us
style
switch to fluid
vBulletin & Site Copyright