PDA

Δείτε τη Πλήρη Έκδοση : Twin Peaks 2x07 - Lonely Souls



GTVSBot
11 Νοεμβρίου 1990, 00:00
Σειρά : Twin Peaks
Σαιζόν : 2
Επεισόδιο : 07
Τίτλος : Lonely Souls

Κανάλι : ShowTime
Πρώτη Προβολή : 10/11/1990

fragonard
12 Ιανουαρίου 2017, 21:29
Εδώ και λίγες μέρες κάνω μια επανάληψη της αγαπημένης σειράς και μόλις έφτασα στο σημερινό επεισόδιο. Το έχω ξαναδεί και γνωρίζω φυσικά τί συμβαίνει, αλλά παρ' όλ΄ αυτά έχω να πω το εξής:
Είχα ταχυπαλμία σε τέτοιο βαθμό, σαν να το έβλεπα πρώτη φορά!

Σοκαριστικό! Τί μαέστρος ο Lynch. Πώς φαίνεται η διαφορά στα επεισόδια που σκηνοθετεί ο ίδιος! Ο τρόπος που έχτισε το επεισόδιο είναι αριστουργηματικός, κομμάτι κομμάτι, οι εικόνες, η μουσική οδηγούν στην κορύφωση και νιώθεις ότι έχεις βυθιστεί σε κάτι πρωτόγνωρο, τρομακτικό μα συνάμα ελκυστικό. Σε ολόκληρο το επεισόδιο, η μουσική υπόκρουση είναι πιο έντονη από ποτέ, τα περισσότερα πλάνα μακρινά, σαν να παρακολουθεί κανείς κρυμμένος τα όσα συμβαίνουν, σαν σε όνειρο ή εφιάλτη. Εικόνα, λόγια και μουσική μπερδεύονται, σαν να πολεμά το ενα το άλλο για να υπερισχύσει, διεισδύουν στο μυαλό και σε παρασέρνουν, σε βυθίζουν. Η πλοκή ξετυλίγεται κλιμακωτά για να φτάσει στο απίστευτο τελευταίο δεκάλεπτο. Το νιώθεις από την αρχή ότι κάτι ξεχωριστό έχει αυτό το επεισόδιο. Είναι άλλη η ατμόσφαιρα και, παρά τις όσες απαραίτητες χιουμοριστικές σκηνές -σε αντιδιαστολή με τις σοβαρές και τρομακτικές που καθίστανται έτσι ακόμα εντονότερες- αντιλαμβάνεσαι την σοβαρότητα των εξελίξεων.

Σε όλο το επεισόδιο, περιμένεις κάτι να συμβεί (έχεις ήδη προετοιμαστεί από το υποβλητικό φινάλε του προηγούμενου επεισοδίου) αλλά δεν είσαι σίγουρος. Οι αρχικές σκηνές κατά τις οποίες πάνε όλοι στο ξενοδοχείο για να τους δείξει ο Μάικ τον Μπομπ σε προϊδεάζουν γι΄ αυτό, αλλά γρήγορα διαψεύδεσαι. Και άλλες σκηνές με άλλους ήρωες και σταδιακά, οι υποψίες γεννιούνται ξανά για το δολοφόνο και αυτή τη φορά στρέφονται προς τον Μπεν Χορν. Δεν είναι μόνο οι υποψίες των ηρώων, αλλά και δικές σου. Αυτό θέλει το σενάριο, αυτό ο σκηνοθέτης και αυτό καταφέρνουν. Ο Μπεν συλλαμβάνεται. Η μητέρα της Λώρα σέρνεται στις σκάλες. Ο Μπεν τελικά οδηγείται στο κρατητήριο, όμως και πάλι λες "δεν μπορεί", κάτι υπάρχει από πίσω. Και ξαφνικά, εμφανίζεται η κυρία με το κούτσουρο και προειδοποιεί για τις κουκουβάγιες. Ο δημιουργός παίζει μαζί σου και η αγωνία γίνεται εντονότερη. Ακολουθούν σκοτεινά πλάνα και εκεί που περιμένεις το απροσδόκητο, παρεμβάλλεται η σκηνή με την Κάθριν και ηρεμείς. Παίζει με τα συναισθήματά σου με τρόπο μοναδικό: Έχεις αγωνία και ηρεμείς, έχεις αγωνία και ηρεμείς και ξανά το ίδιο€! Βλέπουμε πάλι τη Σάρα που βλέπει ένα άσπρο άλογο και "χάνει τις αισθήσεις της".

Ο κούπερ με τον Τρούμαν και την log lady μπαίνουν στο μαγαζί και τότε η ατμόσφαιρα αλλάζει, γίνεται υποβλητική. Σε παίρνει μαζί της. Ξαφνικά, τα πάντα παγώνουν και εμφανίζεται ο γίγαντας. "Συμβαίνει ξανά" λέει δυο φορές και η καρδιά χτυπά πιο έντονα από πριν. Όντως κάτι συμβαίνει; Τώρα βλέπουμε το Λίλαντ να κοιτά στον καθρέφτη. Κοντινό στο πρόσωπό του. Χαμογελά. Μακρινό πλάνο και μένεις αποσβολωμένος. Η στιγμή σχεδόν σταματά και για σένα, όπως συνέβη και με τον Κούπερ. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τί ακριβώς συμβαίνει, τι βλέπεις, μέχρι που αντιλαμβάνεσαι ότι την έκπληξη συνοδεύει το ΣΟΚ. Μοναδικά συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται. Η Μάντυ κατεβαίνει και οσφρητικές εικόνες (μυρίζει κάτι να καίγεται, λέει) καθώς και εφιαλτικές οπτικές (βλέπει το πραγματικό πρόσωπο του δολοφόνου) συνταράσσουν την όραση και το μυαλό σου. Η σκηνή της δολοφονίας της ωμή, ζωώδης και βίαιη -σε βαθμό που απορείς πώς μπόρεσε και παρουσιάστηκε εκείνη την εποχή- κορυφώνουν το αρχικό σοκ. Η έντονη σκηνή τελειώνει και επιστρέφουμε στον Κούπερ.

Ο γίγαντας εξαφανίζεται και ο συμπαθητικός, καλοκάγαθος γέρος τον πλησιάζει λέγοντάς του «λυπάμαι πολύ» με στενάχωρο πρόσωπο. Και όλα αυτά σε μια ατμόσφαιρα όπου όλοι είναι συναισθηματικά φορτισμένοι, ίσως ο καθένας για άλλο λόγο, ίσως γιατί διαισθάνονται ότι κάτι συμβαίνει. Ολόκληρη η ατμόσφαιρα επηρεάστηκε από κάτι και έκανε τα συναισθήματά τους εντονότερα. Και δεν είναι μόνο οι ήρωες συναισθηματικά φορτισμένοι, αλλά και εσύ. Τους νιώθεις, Είναι σαν να είσαι εκεί. Η μουσική και το τραγούδι άκρως υποβλητική. Ο φακός εστιάζει στον Κούπερ και η οθόνη γίνεται κόκκινη από κόκκινες κουρτίνες, που επαναφέρουν τη σκηνή του ονείρου. Πράσινα γράμματα εμφανίζονται και σου δείχνουν ότι το επεισόδιο τελείωσε, επαναφέροντάς σε στην πραγματικότητα, όμως, εσύ εκεί, προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τί παρακολούθησες.
Το σίγουρο είναι ότι δε θα το ξεχάσεις...

Αυτό που κατορθώνει το επεισόδιο είναι μοναδικό! Κυριολεκτικά είναι αντικείμενο για διδασκαλία.