PDA

Δείτε τη Πλήρη Έκδοση : Twin Peaks 3x02 - The Return, Part 2



GTVSBot
22 Μαΐου 2017, 04:00
Σειρά : Twin Peaks
Σαιζόν : 3
Επεισόδιο : 02
Τίτλος : The Return, Part 2

Κανάλι : ShowTime
Πρώτη Προβολή : 21/05/2017

johny f
23 Μαΐου 2017, 03:39
Το παρελθον,το μελλον και ο εντελώς ξεχωριστος κοσμος του Twin Peaks που επεστρεψε για τα καλα

Καταπληκτικο επισοδειο το 2ο με τερμα απ'τα γκαζια απ'την αρχη μεχρι το τελος,με αρκετη ωρα μεσα στο Black Lodge οπου ο Κουπερ μαθαινει οτι για να βγει πρεπει να ξαναμπει μεσα ο Μπομπ απο το δευτερο χερι του Μονοχειρα σε μια καταπληκτικη σκηνη.:worthy::respect:,εχοντας κυριως για συνομιλητη το Μονοχειρα και επισης τη Λωρα και το Λιλαντ.
Πισω στη Νοτια Ντακοτα ο Μπομπ προσπαθει να αποφυγει την επιστροφη στο Black Lodge με διαφορες δολοφονιες και δολοπλοκιες για να μαθει καποιες συντεταγμενες που θα του χρησιμευσουν για να μεινει εξω γιατι αλλιως θα επιστρεψει πισω την επομενη μερα.
Στο Twin Peaks ο Χοκ παει πισω στο σημειο που χαθηκε ο Κουπερ ενω στη Νεα Υορκη σε αλλη μια μυστηρια σκηνη ο Κουπερ εμφανιζεται για λιγο στο γυαλινο κουτι που ειδαμε πριν ξαναχαθει στο Black Lodge.

kKKK
23 Μαΐου 2017, 16:39
Τελικά σε ποιό σημείο χωρίζεται το πρώτο απο το δεύτερο επεισόδιο; Γιατί μέσα στην πόρωση δεν κατάλαβα κάποια εμφανή κορύφωση.

GEORGE77
23 Μαΐου 2017, 16:48
^Μπορεί εκεί που γίνεται η ανάκριση στη φυλακή.Δεν ξέρω.Να σου πω και εμένα με συνεπήρε όλο το επεισόδιο και δεν ασχολήθηκα.Τι όμορφη επιστροφή. Για 25 χρόνια μετά θεωρώ ότι έχει κρατήσει σε μεγάλο βαθμό το ύφος της σειράς πράγμα πολύ δύσκολο ειδικά και με τα νέα τεχνολογικά μέσα που μπορείς να κάνεις θαύματα στα εφέ.Σεναριακά δεν σχολιάζουμε.Το τι υπάρχει στο μυαλό του Λιντς και του Φροστ δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς. :P .

Για τους μεγαλύτερους φαν της σειράς (ηλικιακά) πιστεύω ότι η αναμονή ήταν επίπονη. Θεωρώ όμως ότι τους αποζημίωσε ,όπως και εμένα και ας είδα τις 2 σεζόν το 2013.

johny f
23 Μαΐου 2017, 16:59
Τελικά σε ποιό σημείο χωρίζεται το πρώτο απο το δεύτερο επεισόδιο; Γιατί μέσα στην πόρωση δεν κατάλαβα κάποια εμφανή κορύφωση.

Εκει που ανοιξαν το καπω του αυτοκινητου του τυπου που βρηκαν τα αποτυπωματα στον τοπο του εγκλήματος και ειδαν ενα κομματι απο ενα απ'τα ατομα που δολοφονηθηκαν.

Chiras365
23 Μαΐου 2017, 18:47
http://i.imgur.com/dM6UcnB.png

Η συνέπεια που διακατέχει την αφήγηση στην τηλεόραση όσον αφορά την προσκόλληση στη νοσταλγία ως μέσο έκφρασης (στο κομμάτι της δημιουργίας,) και στρατηγικής (σε αυτό της αγοράς εν γένει), τείνει να αναμιγνύεται με την αίσθηση οφειλής κι επιρροής από τηλεοπτικές δημιουργίες-σταθμούς. Η εν λόγω συνέπεια - τάση φανερώθηκε στις αρχές των 2000ς, έως ότου ξεγυμνώθηκε, τόσο με την θετική όσο και την αρνητική της πλευρά, στα 2010ς. H σημασία και το βάρους του Twin Peaks έχουν συζητηθεί προ πολλού, για κάποιους του χώρου σαν του λόγου μου παραμένει i) το πιο ριζοσπαστικά επιδραστικό έργο τηλεόρασης στην μετέπειτα αμερικανική δραματουργία, και ii) το πιο αναπάντεχο up & down σε ποιότητα από την πρώτη στη δεύτερή του σεζόν. Περισσότερο σχετικά με το σήμερα, η σειρά του 1990 μπορεί να αναλυθεί υπό το πρίσμα της νεοφιλελεύθερης αγοράς στο μετα-Reagan φάσμα ως μέσο αντίστασης κι έβλεπα σίγουρα αναγκαία την πρόταση (κι αντεπίθεση?) των Lynch και Frost με τα νέα τους σενάρια στη σημερινό ιδεολογικό freeze-frame, σώματος και νου, του υποκειμένου -- εκεί όπου στην πρώτη σεζόν έφεραν στο προσκήνιο τους "ετεροτοπικούς χώρους" ως μέσο άσκησης πολιτικής κριτικής, με το σώμα, τον χωρό, τη μουσική, την οικολογία και την ενεργοποίηση πνευματικών ρευμάτω ως μέσων πραγματικής απελευθέρωσης από τις, τότε, συστημικές πολιτικές έτοιμες να επιβληθούν στο ανθρώπινο σώμα και νου (βία, network society, ματεριαλισμός, καταναλωτισμός κ.ο.κ), κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως σήμερα ετούτα τα μέσα "αντίστασης" θα μπορούσαν (και θα έπρεπε) να αναθεωρηθούν.

Μετά τις πρώτες τέσσερις ώρες του νέου Twin Peaks (τις είδα όλες χωρίς δεύτερη σκέψη), οι Frost και Lynch όχι μόνο αναθεωρούν, αλλά φαίνεται πως είναι ικανοί να προτάσσουν λύσεις μέσω ενός μέσου που ουκ ολίγες φορές έχει χλευαστεί στο παρελθόν ως πηγή των προαναφερθέντων επιβλαβών πολιτικών.

Εν ολίγοις, αυτό που είναι μαγικό κι αξιοθαύμαστο με τη σειρά είναι πως οι δημιουργοί της έχουν την επιλογή να την οικοδομήσουν -- αποδομήσουν όπως οι ίδιοι πραγματικό το θέλουν. Η ελευθερία που εκπέμπεται από τις πρώτες τέσσερις ώρες είναι τουλάχιστον ενδυναμωτική. Τα 4-acts της τηλεοπτικής φόρμας στο σενάριο έχουν χαθεί προ πολλού και η χρήση της Alexa Arri Amira κάμερας, πρώτη φορά σε τηλεοπτική σειρά, προτάσσει εικόνες που δεν έχουν ξαναειδωθεί. Δεν έχω ακόμη ολοκληρωμένη άποψη ως προς την στρατηγική του Showtime στο κομμάτι του προγραμματισμού, αλλά τα πρώτα δείγματα είναι θετικά.



http://i.imgur.com/rzY2Dja.png

Μία από τις συχνότερες παγίδες, στην οποία η τηλεοπτική κριτική τείνει να πέφτει όλο και με μεγαλύτερη ακρίβεια, είναι ο μεσολαβητικός χώρος ανάμεσα στην αυτοαναφορικότητα και το intertextuality -- το πρώτο επιβάλλεται, το δεύτερο επιτυγχάνεται. Δημιουργίες στην τηλεόραση μετά το 1999 και τον πιλότο του The Sopranos, τείνουν να θέτουν την αυτοαναφορικότητα ως απαραίτητο εργαλείο αφήγησης -- βλέπε Lost, Breaking Bad κ.α, όπου οι αναμφισβήτητα σπουδαίοι τους δημιουργοί δημιουργούν έναν χώρο "συζήτησης" ανάμεσα στα σενάριά τους, είτε μιλάμε από σεζόν-σε-σεζόν, είτε με τα γνωστά easter eggs. Τα αποτελέσματα είναι κρίσιμα και ποιοτικά (#QualityTV), αλλά ήδη σε μία εποχή όπου το PeakTV της τηλεοπτικής κριτικής, με 400+ παραγωγές στον αέρα, ο "χώρος" μικραίνει επικίνδυνα και η καινοτομία της αυτοαναφορικότητας καταλήγει απλά κενή. (πιο πρόσφατο παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο η τρίτη σεζόν των The Leftovers και το characterization, ενώ ποιοτικά υψηλά, τείνει να κρέμεται από τη συσχέτιση γεγονότων κι εντάσεων σε τέτοιο βαθμό που μοντάρει flashbacks μέσα στην αφήγηση) Αντιθέτως, το intertextuality μέσω quotation, pastiche, παρωδίας κι αναφορών (το Mad Men τα κατάφερε), αποτελεί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Twin Peaks το 1990 κι έχω αρχίσει να διαπιστώνω πως η επιφανειακά λεπτομερής ανάλυση της σημερινής τηλεόρασης από τους κριτικούς, με την συχνή ιστοριογραφική ανάλυση (αυτό ήρθε πρώτο --> επηρέασε το Χ --> άρα το Ψ είναι έτσι για αυτόν τον λόγο) μάλλον έχει μπερδέψει τους όρους και τείνει να χάνει τα αυγά με τα πασχάλια.

Όταν λοιπόν η Νοσταλγία, επακόλουθη της εμμονής με την ιστοριογραφία και την αυτοαναφορικότητα μέσω των "επιρροών", μπαίνει στην εξίσωση της τηλεοπτικής παραγωγής, ποιος μεγαλύτερος ύποπτος από την επιστροφή του Twin Peaks μετά από 25 χρόνια? Οι Frost και Lynch όχι μόνο αναγνωρίζουν τις παγίδες του συμπυκνωμένου σημερινού τοπίου, αλλά ανταποδίδουν με το ίδιο λεξιλόγιο. Η Νοσταλγία, εδώ, παίρνει τη μορφή όπλου. Μετά τις πρώτες ώρες, η νοσταλγία του θεατή, των χαρακτήρων, και των ίδιων των δημιουργών εκφράζεται ως Οδύσσεια, αυτή του Κούπερ πίσω στο Twin Peaks. Ένα Twin Peaks που φαίνεται πως είναι βυθισμένο στο έγκλημα και τη διαφθορά, αντανακλώντας στο ευρύτερο αστικό (και μη) περιβάλλον -- πλέον βγαίνουμε από τα κλειστά όρια της μικρής πόλης και παίρνουμε μία γεύση από τον σημερινό κόσμο, όπου φυσικά για ακόμη μία φορά μας απογοητεύει.

Είναι γεγονός πως ο Lynch, όσο αγαπητός και να μου είναι, ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως είχε φτάσει την προοπτική που δημιούργησε με το Eraserhead, σχεδόν 40 έτη πριν. Το έργο του είναι σπουδαίο, μα ποτέ ολοκληρωμένο. Είμαι τόσο ενθουσιασμένος με τα νέα επεισόδια που τολμώ να πω πως εδώ μπορεί να μιλάμε για τη σφραγίδα (του) ως δημιουργός. Εκθέτει τρομακτική συνείδηση των προσδοκιών και επιτυγχάνει να τις εξολοθρεύσει -- όσοι είναι γνώστες των ταινιών του, θα βρουν ανάπτυξη γνωστών του θεματικών, ωρίμανσης των τεχνικών και μέγιστο ζήλο κι ευαισθησία προς έναν κόσμο όπου γνωρίζει τόσο καλά, μα δεν διστάζει να επαναπροσδιορίσει. Το Twin Peaks (μέρος + σειρά), ως πηγή Νοσταλγίας, έρχεται αντιμέτωπο με το Κακό/Σκότος/Εξωγήινους/Συνομωσίες, αυτούς τους γενικούς και απροσδιόριστους όρους, και είναι μία μάχη με άνισους όρους, αλλά βάσιμα κι απτά θεμέλια πιθανής "επανάστασης".

Ο Cooper χρειάζεται τον Lynch, κι ο Lynch τον Cooper. Έίμαι εντυπωσιασμένος από το όραμα του Lynch για τον Cooper ως μυθοπλαστικό χαρακτήρα κι ο MacLachlan μου έχει πάρει τα μυαλά σε αυτά τα επεισόδια και δεν το περίμενα με τίποτα να καταφέρει να αποδώσει με αυτόν τον τρόπο το φαινομενικά binary opposition (καλός/Bob).

Η απεικόνιση του Red Room περνάει σε άλλο επίπεδο, κάτι που αναμενόταν και σίγουρα δόθηκε βάση. Η αρχιτεκτονική του χώρου συμβαδίζει με την εσωτερική πάλη και οι "σύμμαχοι" του Cooper του θυμίζουν την έννοια του σπιτιού. Εδώ κι εμείς ως θεατές ταυτιζόμαστε με τον Cooper στην αναζήτηση ενός σπιτιού και κυριότερα στην προσπάθεια επίτευξης μίας υπέρβασης όπου θα μας "ελευθερώσει" από τα "δεσμά". Στα 303 και 304 γίνεται το βήμα παραπέρα και θα επεκταθώ την επόμενη εβδομάδα στα ανάλογα threads.

Εάν το Twin Peaks κατάφερε να φέρει την τηλεόραση στα όρια της πριν από 25 χρόνια μέσω ανατροπής της νόρμας, μου φαίνεται ότι βρήκε τον τρόπο να καταφέρει το ίδιο στο 2017 όπου η νόρμα αυτοπροσδιορίζεται άλλογα και η "αγορά" επιφέρει συμπύκνωση σε βαθμό αδιεξόδου: επανάσταση. 10άρια με τόνο.


http://i.imgur.com/GK5CitM.png

neon50
23 Μαΐου 2017, 21:47
Μάγεψε μας πάλι τεράστιε Lynch! :D

kKKK
24 Μαΐου 2017, 03:11
Όταν λοιπόν η Νοσταλγία, επακόλουθη της εμμονής με την ιστοριογραφία και την αυτοαναφορικότητα μέσω των "επιρροών", μπαίνει στην εξίσωση της τηλεοπτικής παραγωγής, ποιος μεγαλύτερος ύποπτος από την επιστροφή του Twin Peaks μετά από 25 χρόνια? Οι Frost και Lynch όχι μόνο αναγνωρίζουν τις παγίδες του συμπυκνωμένου σημερινού τοπίου, αλλά ανταποδίδουν με το ίδιο λεξιλόγιο. Η Νοσταλγία, εδώ, παίρνει τη μορφή όπλου. Μετά τις πρώτες ώρες, η νοσταλγία του θεατή, των χαρακτήρων, και των ίδιων των δημιουργών εκφράζεται ως Οδύσσεια, αυτή του Κούπερ πίσω στο Twin Peaks. Ένα Twin Peaks που φαίνεται πως είναι βυθισμένο στο έγκλημα και τη διαφθορά, αντανακλώντας στο ευρύτερο αστικό (και μη) περιβάλλον -- πλέον βγαίνουμε από τα κλειστά όρια της μικρής πόλης και παίρνουμε μία γεύση από τον σημερινό κόσμο, όπου φυσικά για ακόμη μία φορά μας απογοητεύει.


Μια μέρα μετά την προβολή των 4 πρώτων επεισοδίων της νέας σεζόν, νομίζω ότι αυτό που ενθουσίασε τόσο είναι πάνω κάτω αυτό που λες. Σαφώς και απο την πλευρά μου (όπως και απο την πλευρά όλων των φαν πιστεύω) υπήρξε νοσταλγική διάθεση και οι Λίντς/Φροστ την εκμεταλλεύτηκαν για να πάρουν το ΟΚ για την 3η σεζόν. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να πούν την ιστορία τους, δεν πάτησαν στη νοσταλγία, δεν έπαιξαν σίγουρα κοπιάροντας το ύφος των πρώτων 2 σεζόν, ούτε πήγαν σεναριακά να στήσουν ένα rebooquel τύπου star wars 7 απλά βομβαρδίζοντάς μας με αναφορές που σαν στόχο θα είχαν να ενισχύσουν τη νοσταλγία μας.

Αντίθετα αντιμετώπισαν το έργο σαν κάτι που εξελίχθηκε παράλληλα με τον δημιουργό του. Σαν κάτι που είναι μεν συνέχεια αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Ακόμη και κάποιες καραμπινάτες αναφορές, ήταν αναφορές στο σύνολο του έργου του Λιντς (βλέπε blue velvet και eraserhead).

Για μένα όλο αυτό ήταν τεράστιο ρίσκο και πολύ τολμηρό. Κυρίως γιατί υπάρχει ένα νέο κοινό που ανακάλυψε τη σειρά τα τελευταία χρόνια το ποίο ενδεχομένως να προσήλθε στην 3η σεζόν περιμένοντας άλλα πράγματα.

Προσωπικά την original σειρά την έχω δεί πολλές φορές (καθώς όπως πολλοί γνωρίζετε είναι η αγαπημένη μου σειρά). Σε κάθε θέασή μου αυτά τα χρόνια έπαιρνα κι άλλα απο αυτή. Πάντα τη θεωρούσα μπροστά απο την εποχή της λόγω του ιδιαίτερου ύφους, των περίεργων και ασυνήθιστων χαρακτήρων αλλά και του ιδιαίτερου καλτ χιούμορ της. Πέρυσι ήταν η τελευταία φορά που την είδα και για πρώτη φορά ένιωσα ότι η σειρά βρισκόταν στη σωστή εποχή/στιγμή της. Νομίζω ότι τα 25 αυτά χρόνια η τηλεόραση έκανε έναν τέτοιο κύκλο που πλέον μπορεί κάποιος να δει την παλιά σειρά ως σύγχρονη. Να μην του φανεί ούτε υπερβολικά περίεργη, ούτε υπερβολικά τραβηγμένη. Σε βαθμό μάλιστα που κάποιος που θα τη δεί σήμερα, μπορεί να μην κατανοήσει ακριβώς γι'αυτό το λόγο την αγάπη και την αφοσίωση των φαν. Μπορεί μέσα απο την άγνοια του να πεί "πολύ κακό για το τίποτα".

Κι εδώ για μένα έρχεται η μαγκιά των Λίντς/Φροστ. Αντί να πατήσουν στη συμβατότητα πλέον του κόσμου τους με τη σημερινή τηλεόραση και να μας σερβίρουν ξαναζεσταμένο φαΐ, μας έδωσαν πάλι κάτι που φαίνεται περίεργο στο μάτι του σύγχρονου θεατή, κάτι που ακόμη κι εδώ που βρίσκεται η τηλεόραση μοιάζει με άβολο στενό βρακί στο οποίο ενδεχομένως κάποια μέρα οι τηλεθεατές θα χωρέσουν (ή όχι).

Αγαπώ τόσο τη σειρά όσο και τη φιλμογραφία του Λίντς και ο έξυπνος τρόπος με τον οποίο επανεκίνησαν τη σειρά παίρνοντας τη σκυτάλη απο το σύνολο του έργου του δημιουργού και όχι μόνο απο τη σειρά αλλά και επιλογές όπως το να ξεκινήσουν την επιστροφή στο tp απο μπρος προς τα πίσω μου θύμισαν γιατί αυτές οι αγάπες κρατάνε χρόνια.

fragonard
24 Μαΐου 2017, 05:25
Όταν πριν λίγα χρόνια είδα την είδηση ότι το twin peaks επιστρέφει, η χαρά και η συγκίνηση που ένιωσα δεν περιγράφεται! Είχα την απορία κατά πόσο μια συνέχεια στην ιστορία μπορεί να είναι εφικτή ύστερα από τόσα χρόνια, όταν οι ηθοποιοί έχουν πλέον μεγαλώσει, όταν οι συνθήκες στην τηλεόραση έχουν αλλάξει, όταν η ταινία fire walk with me δημιούργησε καινούρια ερωτήματα και νέες ιστορίες, τις οποίες μπορεί το κοινό να έχει ξεχάσει ή και στις οποίες ίσως να μην έδωσε και ιδιαίτερη σημασία (εξαιρούνται οι λάτρεις της σειράς), και που ενδεχομένως και ο ίδιος ο δημιουργός να έχει αφήσει στην άκρη, και το σημαντικότερο, όταν το φινάλε της δεύτερης σεζόν έκλεισε με τέτοιο τρόπο, που φαινόταν αδιανόητο να λυθεί έξυπνα, επειδή αυτό δεν έγινε στην ώρα του. Όλα αυτά καλά, αλλά έχουμε και μια παράμετρο, που είναι παρούσα εκεί να ρυθμίσει τις καταστάσεις.

Πρόκειται για την ιδιοφυία που ακούει στο όνομα David Lynch. Είναι ορισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι επιστρέφουν μόνο όταν έχουν κάτι να πουν. Δεν υπήρχε περίπτωση να επέστρεφε ο άνθρωπος αυτός στο twin peaks, στο ίδιο του το δημιούργημα (πόσο μάλλον να ζητήσει ο ίδιος μαζί με τον Frost να επιστρέψει), αν δεν είχε πραγματικά κάτι καινούριο να προσφέρει ή καλύτερα να καταθέσει. Ένας άνθρωπος που ορίζεται από την τέχνη και παράγει τέχνη -€“επιτρέψτε μου- ευαίσθητη (όσο και αν αυτό ακούγεται οξύμωρο μέσα στο αρκετά σκοτεινό, προκλητικό και βίαιο σύμπαν του Lynch - οτιδήποτε αποτελεί έκφραση και κατάθεση της ψυχής, συναισθημάτων και οραμάτων ενός δημιουργού σχετίζεται με την πραγματική ευαισθησία) δεν μπορεί παρά αυτό που θα προσφέρει -αρέσει δεν αρέσει- να έχει συνέπεια και κυρίως αλήθεια. Την αλήθεια ενός πραγματικού καλλιτέχνη.

Η σειρά για διάφορους λόγους, τους οποίους γνωρίζουμε, δε βγήκε στον αέρα το 2016, αλλά φέτος. Η καθυστέρηση αυτή όμως, εκτός των άλλων, όπως φαίνεται, ήταν και ένας λόγος που έγινε εξαιρετική δουλειά στη νέα σεζόν. Και ήρθε η ώρα που πατάς εκείνο το κουμπί και το καινούριο επεισόδιο αρχίζει να παίζει: Βlack lodge, Laura και Cooper, γνώριμες σκηνές από τις πρώτες σεζόν και αμέσως οι τίτλοι αρχής με την χαρακτηριστική μουσική και τα πράσινα γράμματα. Μοναδικό το συναίσθημα!

Όμως, θύμιζαν τα 2 πρώτα επεισόδια το παλιό twin peaks; Όχι ιδιαίτερα. Είναι πιο σκοτεινό, πιο άγριο, πιο σουρεαλιστικό. Και αυτό, δεν είναι ιδιαίτερα κακό. Αντιθέτως, το αναβαθμίζει και το βγάζει από τη στασιμότητα. Δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι το ίδιο, όταν η εποχή και ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει πλέον εξελιχθεί. Η εξέλιξη κουβαλάει, όμως, όλα τα προηγούμενα στάδια της. Αλλάζουν μόνο οι ισορροπίες και οι συνδυασμοί. Και εδώ είναι εμφανή όλα τα στάδια της εξέλιξης και της πορείας του δημιουργού! Υπήρχε μέσα το κλίμα και ύφος από Mulholland Dr, από lost highway, από blue velvet και κυρίως από Eraserhead. Και όλα αυτά εντάσσονται στο σύμπαν του twin Peaks. Είναι αυτό που τα περικλείει και ενώ μοιάζουν αυτά να το καταπίνουν, στην πραγματικότητα η σειρά αποτελεί τη σταθερά τους.

Το ύφος, λοιπόν, και το περιεχόμενο των επεισοδίων είναι διαφορετικό. Πιο σκληρό, πιο ακραίο με εικόνες που δε θα μπορούσαν να γυριστούν παλιά. Όσα δεν μπορούσαν να πουν οι δημιουργοί στις πρώτες σεζόν τα λένε εδώ... Βοηθάει σε αυτό και η τεχνολογία και το κανάλι και κυρίως η εποχή. Ο ρυθμός των επεισοδίων είναι έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια. Φαίνεται και στη ροή αυτό που έκανε ο Lynch, το ότι γύρισε δηλαδή τη σειρά σαν μια μεγάλη ταινία. Η σκηνοθετική προσέγγιση χαρακτηριστική του ύφους του. Η δε φωτογραφία άψογη κ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ. Ειδικά για το συγκεκριμένο είχα να πω πάρα πολλά σε σχέση με το τρίτο επεισόδιο, το οποίο δυστυχώς δεν μπορώ να σχολιάσω, καθώς ελήφθη η (κάκιστη κατΆ εμέ και "τυπολατρική" - και αυτή είναι η ξεκάθαρη θέση μου, την οποία και εξέφρασα στα σπόιλερς, αλλά αγνοήθηκε σαν να μην κατατέθηκε) απόφαση από τους διαχειριστές να ανοιχθεί θέμα μετά την προβολή των επεισοδίων 3 κ 4 στην tv. Το σενάριο φαίνεται συγκροτημένο, με ελάχιστους διαλόγους, κάτι που τελικά εξηγεί το μικρό αριθμό σελίδων σε σχέση με το σύνολο των επεισοδίων. Δεν έχω ιδέα πού μπορεί να οδηγηθεί όλο αυτό, αλλά έχω την εντύπωση πως θα ξετυλιχθεί μια αρκετά μεγάλη και ιδιαίτερη μυθολογία.

Αν και προφανώς δε θα έχουμε ένα ίδιο twin peaks με αυτό της δεκαετίας του 90, θα θελα κάποια στοιχεία χαρακτηριστικά να υπάρξουν. Ένα από αυτά ήταν και το χιούμορ της, το οποίο και επανήλθε πιο συγκρατημένα, αλλά δεν μπορώ να πω προς το παρόν κάτι συγκεκριμένο γιατί πρόκειται για τα επόμενα επεισόδια. Ευελπιστώ πως θα έχουμε ακόμα πιο ανάλαφρες στιγμές.

Συνοψίζοντας, θεωρώ πως ο Lunch, με βάση τα πρώτα δείγματα, θα δώσει όλο του το καλλιτεχνικό είναι. Τα δύο πρώτα επεισόδια μπορούν να περιγραφούν απλά και καθαρά ως ΤΕΧΝΗ. Η σεζόν μοιάζει σαν να πρόκειται για τη «διατριβή» του καλλιτέχνη. Είναι σαν να θέλει ο Lynch να αποσυρθεί δείχνοντας όμως όλο του το μεγαλείο και αφήνοντας για άλλη μια φορά το δικό του μοναδικό στίγμα. Και κάτι μου λέει πως το Twin Peaks θα είναι το επιστέγασμά του και σημείο αναφοράς για τα επόμενα χρόνια. Αυτό άλλαξε την τηλεόραση πριν 26 χρόνια, αυτό ενδεχομένως θα την αλλάξει ξανά!

Υγ: Θα ήθελα να δούμε και τον Michael J. Anderson. Αισθητή η απουσία του.

great
25 Μαΐου 2017, 19:40
Συγγνώμη αλλά δεν είναι για μένα αυτό το στυλ, δεν μπορώ τόση παράνοια και σουρεαλισμό. Αποχωρώ με σκυμμένο το κεφάλι.

fragonard
27 Μαΐου 2017, 04:17
ξεκίνησαν οι θεωρίες στις ξένες σελίδες :)

18155

blackys88b
30 Μαΐου 2017, 03:32
ουτοπικο, τρελο, δυσκολο, αυθαιρετο χωρις κανονες και λογικη, το Twin Peaks το ξεκινησα οταν ακουσα για την νεα σεζον...το εχω σχετικα προσφατο.!! θεωρω οτι ειναι σπουδαιο επιτευγμα απο τον Λιντς να επιστρεφει στο δημιουργημα του 25 χρονια μετα, οπως υποσχεθηκε στο κοινο...αμφιβαλλω ομως το κατα ποσο μια νεα σειρα στηνιδαι λογικη θα ειχε απηχηση..δεν ειναι παραπονο...απλα δηλωση.! οτιδηποτε αλλο ηταν twin peaks χωρις αυτο το τιτλο..θα πατωνε.!

DamnFineCherryPie
1 Ιουνίου 2017, 17:55
Βάναυσο, πρωτότυπο και σκληρό το νέο Twin Peaks, αλλά δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια από πάνω του. Ποιος ξέρει τι έχει να τραβήξει ακόμα ο άμοιρος Κουπ, παραλίγο να μας τον σκοτώσουν με το καλημέρα.

Θα σταθώ μόνο στην σύντομη τελευταία σκηνή, πραγματικά συγκινητική με την είσοδο του Τζέιμς (ποιος θα το περίμενε) στο Bang Bang Bar και φυσικά της υπέροχης Shelly υπό τη συνοδεία dreamy μελωδιών (σήμα κατατεθέν): δύο χαρακτήρες από τα παλιά που μοιάζουν να σφύζουν από υγεία, μια μικρή, γλυκιά ηλιαχτίδα ως αντίθεση στις αγριότητες που προηγήθηκαν.

greekie
3 Ιουνίου 2017, 20:30
Πραγματικό throwback η σειρά. Ειδικά η τελευταία σκηνή με τη μουσική 80ς.
Προς το παρόν δεν πολυενδιαφέρομαι για το plot απλά απολαμβάνω όλα τα γνώριμα πρόσωπα που βλέπω και με γυρνάνε χρόνια πριν.

t0ny3
5 Αυγούστου 2017, 12:45
Η τελευταια σκηνη στο Bang Bang Bar με αποτελειωσε... Τοση νοσταλγια για εναν θεατη που δεν ειδε τη σειρα τη χρονια που βγηκε στον αερα.

Ειναι πολυ δυσκολο με την τεχνολογικη εξελιξη και γενικα την προοδο να κρατησεις τον cult χαρακτηρα μιας σειρας των 90's και να μεινεις πιστος στο ιδιο υφος. Το Twin Peaks μεχρι στιγμης τα καταφερνει καλυτερα απο καθε αλλο revival, και το βασικο ειναι οτι δεν βασιζεται αποκλειστικα στην νοσταλγια!

Υ.Γ. Κυριε Lynch ο Michael J. Anderson επρεπε να βρισκεται εδω. Αυτο δε θα στο συγχωρεσω!



https://www.youtube.com/watch?v=IGUboLZx3Tk